kitaplarım ve ben...

kitap okumak, kitaplarla ilişkimiz konulu bir sobe sekti geldi geveze kalem'den bana.

onun yazısını okurken aslında hemen hemen aynı durumda olduğumuzu gördüm. yine de kendi ilişkimi anlatmam gerekiyor sonuçta. şöyledir efendim.

kitapla aram her zaman iyiydi, ancak sanki üniversite bittikten sonra daha özgürce seçimler yaptığım, zevklerim konusunda kendimin farkına daha net vardığım ve o yüzden seçtiklerimde daha az yanıldığım bir dönem başladı.
kitap okumaktan en nefret ettiğim dönemse, keyfime göre okuma yapamadığım, zorunlu okumaların keyfi okumalara yer bırakmadığı üniversite dönemimdi. alan kitaplarım hayatımın tüm anlarını boşluk bırakmamacasına kaplamıştı.
o dönem kitaplarla aram epey açıldı. tabii burada kastettiğim kitapların hangi kitaplar olduğunu bir daha yazmayayım:)

insanın kitap okumayla arası bir kez açıldı mı, alışkanlığını yeniden kazanması zaman alıyor. bende böyle oldu. mezun olduktan sonra kitapçılara girdiğimde, 4 yılın alışkanlığıyla elim hep alan kitaplarına gidiyor, sanki roman, öykü kitabı alırsam, eğitimime ihanet edermişim gibi bir duyguyla hala alan kitaplarımı alıp çıkıyordum kitapçılardan.
bir iş bulana kadar devam etti bu durum. mesleğe başladıktan ve öğrendiklerimi öğretebildiğime ilişkin bir inanç oluştuktan sonra, alan kitaplarımla aramı çok da soğutmayarak edebi okumalarıma biraz da mecburen döndüm. mecburen, evet.şöyle ki, bulduğum ilk işime 3 araç değiştirerek gidiyordum ve trafik beni deli ediyordu. o andan sonra sabah evden çıkarken çantamda olup olmadığını kontrol ettiğim en önemli şey kitabım oldu. sonrasında ise, bıraktığımdan daha tutkulu bir alışkanlık kendiliğinden oluştu zaten.

kitabın mülkiyeti konusunda çok cimri olmamakla birlikte, cimriyim sanırım. şimdilerde filmlerim konusunda da bu durumdayım. paylaşmayı, başkalarının da benim aldığım zevkleri almasını istiyorum. ama bana geri dönmediğinde eksikliğini hissediyorum. bu konuda en çok öğrencilerim beni kızdırıyor. elimde gördükleri her kitaba heves ediyorlar. ben de ilham kaynağı olmanın hazzıyla kitaplarımı onların hizmetine sunuyorum, ama kitap geri gelmiyor:) olsun, onların kafasında kitap arasında ders yapılır fikrini oluşturabildiysem ne mutlu bana.
kitapla ilişkimi soran öğrencilerime verdiğim yanıt şöyledir: ' ben kitaptan vakit bulduğum zamanlarda diğer işlerimi yapıyorum.' bu söylediğim basit bir gaz , şevk cümlesi değil. çok zaman şu oluyor bende: şu sayfa da bitsin kalkıp bir çorba yapayım. şu bölüm bitsin de ütü yapayım, ya da bir sınav kontol edeyim.
kitap okumak, çok zaman ,gerçekler yüzünden ölmemek için sığındığım bir kaçış benim.

kitap seçimlerimde best seller listesi de, tavsiyeler de, yüreğimin sesi de etkili olabiliyor. sınırlarım oldukça geniş okuma konusunda. ama eksik olduğum tek yön şiir kitabı satın almamam. şiiri kitap olduğunda almak hiç alışmadığım bir şey. bir nazım hikmet külliyatı bunun dışında tutulabilir. o da artık eşşek değiliz ya tadında satın alınmıştır, itiraf ederim:)

türk ve hele de kadın yazarların kredileri sonsuzdur bende. bunların içerisinde adalet ağaoğlu, pınar kür, sevgi soysal, latife tekin, tomris uyar, elif şafak olanlarına kredi açmaksa haddime bile değil diye düşünürüm. ne yazmışlarsa okumadan bile savunurum yaratılarını.
romanı öyküye, öyküyü şiire tercih ederim.
biyografilere sardırmıştım bir ara. hala severim.
dönüp dönüp okuduğum kitaplarım vardır. tatar genlerim mi beni çekti bilmem ama, ' durgun akardı don' ilk dönüp yine okuduğum romandır.

kitap okumamın iyi bir şey olduğunu düşündüğüm ilk ansa, oğlumun 'haydi oğlum yat artık ' uyarıma, ' anne , iki sayfa kaldı bölümün bitmesine, lütfeeen' dediği andır.

bu sobe, kendisine mail yoluyla ulaşamadığım, keyifsiz bir şeyler yaşadığını gördüğüm, hiç olmazsa böylece mail adresini alabileceğimi düşündüğüm fulya'ya gidiyor benden. umarım bu yazımı okur ve bana mail adresini verir.