ÇETİNİKİSALAKENDERDÖRT

tamam, ben nihal'e aşıktım. ama bunu ona söyleyemezdim. sana elbet söyleyecektim ama ona söyleyemezdim.

Bizim büyük çaresizliğimiz Nihal’e aşık olmamız değil, sesimizin dışarıdaki çocuk seslerinin arasında olmayışıydı. Asıl çaresizlik buydu!

sonra yine bahar gelecek, yaz gelecek. tekrar eden şeyler bizi tekrar tekrar sevindirecek.

bir gün başlarımızda şapkalarımızla bahçede çalışırken, genç bir kadın duvarın ardından seslenip, tek bir kökten mor, kırmızı, siyah ve sarı biberler veren süs biberinden bir tane koparıp koparamayacağını soracak. sen ya da ben (ne fark eder!) şapkamızı çıkaracağız, başımızı kaşıyacağız ve yumuşak, kur yapar bir edayla, "neden bir tane! on tane alın!" diyeceğiz

aşkın insanı zenginleştirdiğini biliyorduk, fakirleştirdiğini de bilelim.

seninle konuşmanın özel grameri: hemen hemen her cümle 'hatırlıyor musun' sorusuyla biter,ortak geçmişimizin g'si büyük yazılır,eylemlerimizin kipi daima güzel geçmiş zamandır ve çetin ile enderi birbirine bağlayan bağlaçlar saymakla bitmez.

nihayet.
Barış Bıçakçı ile tanışıklığım bu kitapla başladı.
onun o naif anlatımına aşkım da.
o ne kadar yazdıysa, o kadar okudum.
ama bizim büyük çaresizlğimiz'in, çetin'in,ender'in yeri çok ayrıydı bende.
haziran falandı filminin çekileceğini duyduğumda.
içim gitti.
ııh, dedim, yapmayın ya.
o öyle bir mektup gibi kalmalı benim hayatımda.
tanımadığım birine yazılmış çok özel bir mektubu tesadüfen elime geçirmiş ve okumuştum işte zamanında.
roman falan değildi o, mektuptu.
nedense yazanın yazdığı kişi öldükten sonra yazdığını bile düşünmüştüm. - ki hiç bir dayanağım yoktu bu konuda. ama öyleydi bana sorarsanız.
neyse, olan oldu filmi çekildi, mektubu yazdıranın ağzından kaleme alan barış bıçakçı'da filmin senaryosunda başından sonuna bulunduysa sorun yoktu.
gidelim dedik.
önce daha büyük bir gruptu gidelim kararını verenler.
sonra aksilikler, yanlış alarmlar, program uymamalarla 3 kişi gittik.
ekmekçim ve neocum vardı sağımda ve solumdaki koltuklarda.
bir de facebook'da tarihi konmuş bir eventmiş meğer bugünün o seansı, sözlükçüler vardı her yanımızda. - ki her şeye gülmeye koşullanmış olmaları ile bir ara beni benden alıp gülme krizine soktular. biri de boyna ekmekçikızcığımın koltuğunu tepti durdu. ne ayıp...

ilk anlarda zorlandım açıkçası dönüp dönüp okuduğum bu mektubun göze seyir halinden. sonra vazgeçtim kitapla bağını kurmaktan, yeni bir şeymiş gibi baktım perdeye. sevdim.
çoğunlukla diyelim yani, sevdim.

ama yine de izlediğimi unutup kendi hayal gücüme dönerek bir daha ne zaman okurum o çok sevdiğim mektubu bilemiyorum.

bir de geceye not: uslu uslu seyredeseniz bir şemsiyeniz bile olabiliyor. teşekkür ederim:)