bir yaz tatili dönüşüydü, Dilek'le öğretmenler odasında oturmuş boş dersimizde youtube'dan birbirimize "aaa, bak bunu dinledin mi?", " bak bu da güzeldir" seçmeleri ile videolar izletiyorduk. yeni keşfim olan Amy'nin videosunu açıp, "bak bu harika, nefis bir sesi ve yorumu var." diyerek sunduğumu hatırlıyorum.
hep de öyle kaldı benim için, her dinlediğimde sesinden ve yorumundan çok etkilenip basın sayesinde ona giydirilen arıza kadın hallerinden dolayı da içim titreyerek beğendim bizim kızı.
onu bilen pek çok insan, kimi kınayarak kimi içi titreyerek böyle bir sonu bir kez olsun aklından geçirmiştir mutlaka.
ve işte dün, öldü.
ben her dinlediğimde içimi titreten Amy'ye bir veda edeyim dedim. Niyeyse sarstı beni ölümü, demek epey bir sahiplenmişim bizim kızı.
Eminim pek çok insan dün gece onun şarkılarını sürekli dinlemiştir.
ben öyle yaptım da.
6 katılım:
bende cok uzuldum ya.ne guzel soyluyor besteliyordu.
Yaşımdan sanırım, benimsediğim bu yeni starları artık onların annesiymişim gibi benimsiyorum, biraz da ondan acıttı içimi bu çocuk Coraline.
Ben de çok üzüldüm ya, çok severek dinliyordum kendisini. Böylesi bir sesin ve yeteneğin bu kadar genç yaşta bu şekilde kayıp gitmesi çok acı..
sevgili elektra,
amy'yi ne kadar çok sevdiğimi sanırım biliyorsundur. ama benim bi ton lafla anlatamadığımı sen iki kelimeyle özet geçmişsin, tam isabet: "bizim kız".
Selen, fena. Efsane oldu yorumlarına da gıcık oluyorum, yaşasa da efsane olurdu. kayıp işte.
Sayın abim, bizim kız öyle bir hissiyat yaratıyordu ama değil mi?
Yorum Gönder