KOMPLEKSSİZ ELEKTRA

YAPACAK BİR ŞEY YOK SEVGİLİ BLOGSPOT, YOLLARIMIZ BURADA AYRILIYOR.

2011-08-18T21:08:00.003+03:00

BAZEN ÇOK YAZDIM BAZEN AZ YAZDIM.
BAZEN YAZDIĞIMI KİMSE OKUMADAN SİLECEK KADAR AÇIK BAZEN DE KİMSE İÇİMİ ANLAMAYACAK AMA DÖNÜP BAKTIĞIMDA BANA YAŞADIĞIMI HATIRLATACAK KADAR GİZLİ YAZDIM.
BAZEN GÜNDE ÜÇ KERE YAZDIM BAZEN ÜÇ HAFTA YAZMADIM.
AMA GÜNLÜĞÜMLE HİÇ KAVGA ETMEDİM.
KAPATIP KAPATIP AÇMADIM
YOK YORUMA KAPATAYIM YOK SONRA YİNE AÇAYIM GİBİ KAPRİSLERLE ONU YORMADIM.
YAZSAM DA YAZMASAM DA GÜNDE İKİ ÜÇ KERE AÇIP ONU KEYFİMCE BİR SIRALAMAYLA OKUMAYI ÇOK SEVDİM.
ONDAN VAZGEÇMEYİ DE HİÇ DÜŞÜNMEDİM.
YAZMADIĞIMDA ONA ÖZÜRLER FALAN DA DİLEMEDİM ZATEN.
BEN GÜNLÜĞÜMÜ PEK BİR SEVDİM ANLAYACAĞINIZ.
AMA GEÇEN GÜN, BİR ŞEYLER YAZAYIM ŞU KERATAYA CANIM ÇEKTİ DİYE TIKLADIĞIMDA, SADECE İZLE BUTONUNA BASTIĞIM BAŞKA BİR BLOGDAN DOLAYI SAKINCALI DEDİ GOOGLE BANA. ZARARLI YAZILIM YÜKLEYEBİLİR DEDİ .
TEPEM ÇOK FENA ATTI.
KENDİ BİLGİSAYARIMA DEĞİL DE ÖYLESİNE UĞRAYAN BİRİLERİNİN BİLGİSAYARLARINA ZARAR VEREBİLİRİM DİYE DE İÇİM HOP ETTİ.
İŞTE O ZAMAN TAMAM DEDİM.
TAŞINIYORUZ. YETER ARTIK. ORASI ÖYLECE DURACAK.
YENİ DEFTER ALDIM ANLAYACAĞINIZ KENDİME.
MASAMIN ÜSTÜNE KOYDUM, YANINA YENİ ALDIĞIM KALEMLERİMİ DİZDİM, YENİ BİR ŞEYLER EDİNMİŞ KÜÇÜK KIZ ÇOCUĞU GİBİ DE İŞTE BUNU YAZDIM.
BİZ BURADAYIZ EFENDİM.
ADRESİMİZ DEĞİŞEBİLİR, AMA RUHUMUZ AYNI:)

ELEKTRA HEPİNİZE GÜZELLİKLER DİLER DEFTERİ KAPATIR.

GÜNCEL NOT: ben yeni defterimi açtığımda dündü. bahsettiğim sorun vardı. bugün bahsettiğim sorun yok. anlaşılan google'ın uyardığı site sahibi gerekenleri yapıp tehlike üretmekten kurtulmuş. onun da suçu değil tabii. o da mağdur. ona da geçmiş olsun. eminim o da benim gibi çok üzülmüştür. bir an dedim vazgeçeyim o zaman ben de , yeni defter orada öyle tertemiz dursun. ama sonra da dedim ki, tebdil-i mekanda ferahlık vardır. böyle olsun. mis kokan sayfalara yazmak daha iyi olabilir. beklerim efendim, orada da ziyaretime gelin e mi! bu defterim de canım benim, burada böyle dursun. ha, bu defterdekileri de wordprste gizli tuttuğum bir başka depoya yedekledim, ne olur ne olmaz diye. siz de yapın mutlaka.

AMY...

2011-07-24T13:49:00.002+03:00

bir yaz tatili dönüşüydü, Dilek'le öğretmenler odasında oturmuş boş dersimizde youtube'dan birbirimize "aaa, bak bunu dinledin mi?", " bak bu da güzeldir" seçmeleri ile videolar izletiyorduk. yeni keşfim olan Amy'nin videosunu açıp, "bak bu harika, nefis bir sesi ve yorumu var." diyerek sunduğumu hatırlıyorum.

hep de öyle kaldı benim için, her dinlediğimde sesinden ve yorumundan çok etkilenip basın sayesinde ona giydirilen arıza kadın hallerinden dolayı da içim titreyerek beğendim bizim kızı.

onu bilen pek çok insan, kimi kınayarak kimi içi titreyerek böyle bir sonu bir kez olsun aklından geçirmiştir mutlaka.

ve işte dün, öldü.

ben her dinlediğimde içimi titreten Amy'ye bir veda edeyim dedim. Niyeyse sarstı beni ölümü, demek epey bir sahiplenmişim bizim kızı.

Eminim pek çok insan dün gece onun şarkılarını sürekli dinlemiştir.
ben öyle yaptım da.

NASIL GİDİYOR ŞAMPİYON?

2011-07-21T12:45:00.003+03:00

bazen mutlu oluyorum
bazen neden mutsuzum ki şimdi diye düşünüyorum.
bazen dünyanın eksenini bile değiştirecek bir güç hissediyorum içimde
bazen birileri benim yerime yaşasa ya diye düşünüyorum
bazen yepyeni bir şey öğrenmek istiyorum, yepyeni ama.
bazen tüm bildiklerim beni yoruyor.
bazen gülüyorum, kocaman kocaman , tıkanırcasına
bazen yanımdaki kahkahalara tahammülüm olmuyor.
bazen yine gülüyorum, katılırcasına gülüyorum.
bazen sonsuz bir umutsuzluğa kapılıyorum.
bazen o umutsuzluğumu dağıtamıyorum.
bazen de dağıtıyorum ama.
bazen herkesi çok seviyorum.
bazen çok fazla sevdiğimi düşünüyorum.
bazen işte ben yine yaz depresyonu yaşıyorum.
her zaman olan tek şey yaz mevsimini sevmiyorum.

işte bu yüzden kış hiç bitmesin istiyorum.

2011-07-06T01:58:00.002+03:00

öyle işte.

şu aşağıdaki videoyu paylaşmak istedim aslında. ne güzel adamlar biraraya gelmiş eğleniyorlar işte.

çok güzeller.

onlar nerdeyse biz de oraya gidelim bence.

HER YER EVİN DEĞİLDİR TABİİ.

2011-07-04T12:02:00.002+03:00

bir kez daha hastaneye yatış, ameliyathane asansörü kapısı bekleyiş, bir narkozdan ayılma saçmalamaları ile kahkah da kihkih yapıp gevşeme, bir çok şükür bu da geçti gitti, bir hastaneden çıkış, bir eve gelip hastayı rahat ettirme telaşesi, bir kez daha bir elektra klasiği olarak her şey bitince sırtın kaskatı kesilip tutulması, bir amaaaan, neyse atlattık işte, sırtta geçer gider avunması. bitti işte. bu yükte sırttan ağrısını bırakıp kalktı.

bir dahası olmasın.

bu şarkıya kulak verdim bu sabah, paylaşayım sağlık duası niyetine.

2011-06-25T01:48:00.003+03:00

25 'te boşanıp nikah tazeliyelim mi ?

daha 18 de miyiz?

tamam o zaman, vapurda taktığım o teli 25. yıla yeniden hazırlatıyorum.

tektaşı yemişim...

HAFİF

2011-06-19T15:25:00.003+03:00

FIŞIRTIYI DUYUYOR MUSUNUZ?

YA KOKU?
KOKUSU GELDİ Mİ?

İYİ, BENİM İÇİN DE KOKLAYIN O ZAMAN.

ZİRA BU RUHTAN EPEY UZAĞIM.

AMA DÜŞÜNMESİ BİLE GÜZEL.

2011-06-18T14:30:00.002+03:00

günler günlerimize tane tane damlarken...
diyorum, neden olmasın?
siz de geçiniz...
geçiniz, geçiniz.
üstelik tam zamanında geldiniz.
az önce,
biraz sonra
ve şimdi...
önünüzdeki boşluğu, şu gördüğünüz...
biraz iter misiniz?
bi parça daha lütfen...
iyi.
şimdi geçiniz. hemen geçiniz.
aah bilemezsiniz nasıl...
sanki bir olayın çok derin kıyısında
bir tatil geçireceksiniz.
bilemezsiniz ne güzel, rengarenksiniz.
öylesiniz, öylesiniz...
hafifçe sıçrayaraktan
azıcık eğilerekten
ansızın çekilerekten geriye
koşaraktan öne doğru yeniden
sürekli devinimler, sürekli sesler...
geldiler, gelecekler, geliyorlar...
gelecekler, geliyorlar, geldiler...
gelecekler, geliyorlar, geldiler...

teşekkürler

GÜNAYDIN.

2011-06-14T11:14:00.002+03:00

hani çok şey mi istiyoruz diyen bir şarkı. dinleyin bakın.
hatta sonunda halaya eşlik de edebilirsiniz.
tabii zaman ve zemin müsaitse.
değilse de uygun bir zamanda bir halaya bekleriz.
bir komik foto geldi aklıma şimdi. bir türkü bar reklamında saat başı halay çekilir yazıyordu. işte buna istinaden saat 15:00 halayında buluşalım derim.

Neyse işte.
Böyle olsa, yaşasın hayat olsa, hayat da bayram olsa.
Ne güzel olsa.
Elektra bol halaylı günler diler.

BU YENİ NESİL ÇOK RERERÖ

2011-06-13T21:43:00.002+03:00

efkarlıyım biraz, memleket halleri işte hepiniz biliyorsunuz mevzuuları.
kahvaltı ediyoruz sıpayla sabah, haber kanallarında zaplıyorum arada. döndüm, sıpayla ilgili süper projemi paylaştım kendisiyle, "git sıpam bu ülkeden" dedim.
ekmeğine reçel sürüyordu o anda, " ne gideceğim ya, başkan olurum ülkeye" dedi.
ben de uzandım ekmeğe, reçel çekti canım. "ben gideceğim haberin olsun o zaman" dedim. "olur " dedi.
reçelden vazgeçtim, bal sürdüm ekmeğe.

BEN DE ÖĞRENDİM BEN DE.

2011-06-10T23:09:00.003+03:00

çocuğumun telefonu artık açacağını bildiğim saatten , nihayet açtığı bir buçuk saate kadar geçen sürede hayal gücümün değme korku ve gerilim sanatı üstadlarına parmak ısırtır senaryolar üretebildiğimi...

karşımda hezeyanlar içinde titreyen ve ağzından köpükler saçan birinin karşısında, sadece gözlerine bakarak onu sürrealden reele geçirebilme süper gücümün olduğunu...

öğrendim.

mutlu muyum?

hayır.

PARDON, AFEDERSİNİZ MR. KENAN EVREN

2011-06-06T22:05:00.002+03:00

Ferman sende, ama güzel yaşamak bizde:
Senden ayığız bu sarhoş halimizde.
Sen insan kanı içersin, biz üzüm kanı:
İnsaf be Sultanım, kötülük hangimizde?

Öyle dilime dolandı Ömer Baba'dan.
öyle işte, belki de şu haberden

başlık da şu şarkıdan coverlandı zaten.

ama yetmez, daha yetmez. bu pamuklara sarılıp da hesap soruluyormuş gibi yapılma halleri çok inciti.

Bir can sıkıntısı portresi olarak elektra iyi akşamlar diler.

2011-05-26T11:06:00.002+03:00

Sabah uyanmışsındır.
uykunu da almışsındır ama.
gözlerini açtığın an hiçbir çapak yoktur gördüklerinle aranda.
o kadar nettir yani, uykunu almışsın ya ondandır.
dönersin sevdiceğine, 19 Mayıs gençlik ve spor bayramın kutlu olsun aşkım dersin, kulenin tepesini sana ayırdım.
sevdiceğin tabii senin kadar uykusunu alamadığı için, hı? der, olsun.
sonra sıpanı uyandırırsın, gençlik işte, onunki hep zaten alınmış bir uyku bu yaşta.
100 voltluk ampuller yanan gözleriyle günaydın der sana, gözün kamaşır.

kahvaltıdır falan, servise bindir, kahve yap iç, hazırlan, şöyle eflatun bir üst bir kot, bir de eflatunlupembeli bir fular boynuna,hafif de ruj , çıkıverirsin pırıl bir güneş altındaki sokağa.

ne kadar da şanslısındır, bomboş bir beşiktaş otobüsü gelir. kulağında müziğinle, adımlarının kendinde olmayan, ama yumuşacık müziğin yüzü suyu hürmetine kazandığı minik estetik zıplamalarla binersin otobüse.

seçim zamanının bayraklı şenlikli sokak-cadde görüntüsü olup bitenin kirliliğinden daha eğlenceli gelir sana.keşke sokaklar hep ve yerli yersiz renkli flamalarla süslense dersin. öyle rengarenk sokak ve caddeler. allı dallı gülü kumaşlardan lalettayn kesilmiş flamalar dalgalansa her yerde.

düşünürken bunları ve dinlerken güzelim müzikleri gelmişsindir zaten parkının durağına.
basarsın düğmeye, otobüs durur inersin otobüsten. az ilerideki park daha içine girmeden gönderdiği ıhlamur kokusuyla bir selam sallar sana.
sevinirsin, bu senenin ilk ıhlamur kokusunu doldurmak için burnuna, kulağına, ağzına adımlarını sıklaştırıp dalarsın parkın içine.

ki o anda kulaklıkta şu şarkı patlayıverir olanca neşesiyle.

yerlerde ıhlamur çiçeklerinin beyazı ve erguvandan dökülenlerin erguvanı halı olmuş yoluna. kulağında bu neşeli şarkı.
etrafına bakınırsın, bakarsın kimse yok , iki ileri bir yana bir geriye adımlarla azıcık oynayıverirsin parkta.
çok değil, ama gün boyu salınımının tadı damağında kalacak kadar.
bir de kendi kendine küçük bir kahkaha atarsın, tırmanırsın hafif eğimli parkın yokuşunu ve en güzel yerinden görünen parıldayan denize sokuverirsin gözünü, yıkanırsın tertemiz.
ahhhhhh.
çok güzeldir be hayat.
derken o şarkı biter , pat şu başlar.

tam parktan çıkacaksındır artık ya, bir bisle bitisin bu iş dersin.

hafif dans adımlarıyla bir kendi etrafında döner eyvallah der, çıkarsın.
yokuş aşağı elin işe gönlün oynaşa kayar gider ve işte bir gün böyle başlar.

okuyanın başına da bu güzel şarkılar düşer.
Eyvallah herkese...

ŞALALA LA LA LA....

2011-05-22T23:29:00.003+03:00

önce...

Sonra...

daima...

2011-05-21T17:48:00.000+03:00

DOST SICAĞI BAŞKA BİR SICAK

2011-05-14T22:24:00.003+03:00

foto

üniversitenin ikinci günüydü.
çaylak nam bir edebiyat fakülteli olarak in merdiven çık merdiven, o odaya gir profesörden imza al, şu bölümü bul ortak ders listesinden canının çektiği bir ders bul koşturmacasında koca binanın içinde kendimi azıcık şaşkın, çokça bu mudur ya üniversite bıdırdanması içinde ortama uydurmaya çalışıyordum.
ders mers başlamadığı için henüz, o kalabalık içinde birilerini kendime yakın da hissedemiyordum tabii.

bir ara sonraları fakültemin en seveceğim yeri olan 2. kata çıkan merdivenin sahanlığındaki kocaman camın önündeki pervaza oturup bir sigara yaktım.
hem soluklanmak hem de uzun bir süre benim diyeceğim bu güzelim mekanın havasını hissedebilmek için.

pervazın diğer ucunda kumral uzun saçlı, uzun kloş etekli,çantasını kucağına koymuş ve sıkıca sarılmış ve benimle aynı ruh halinde olduğunu cuk diye duyumsadığım bir kız oturuyordu.

tam da onu incelerken çaktırmamaya çalıştığım bir merakla, o da bana döndü yüzünü.

baktık birbirimize, gülümsedik. ben kalktım yanına gittim.
merhaba...
merhaba...
bölüm?
aaa ben de...
ders seçimin bitti mi?
benim de 4 kredi eksik...
teoman bey kaldı imzalatmadığım.
ben de şimdi onun odasına gideceğim.
e birlikte gideriz.
şurda bir kafe varmış, işimiz bitince çay?
karnımızı da doyuralım mı, ben öldüm açlıktan.....

öyle işte.

bir dostluğun nasıl kurulduğuna baktığında geriye dönüp bazen bir ses, bazen bir koku, bazen bir söz asılı kalır sürecin en başında.
bizim dostluğumuzun başlangıcında benim cephemden bakıldığında onun kocaman ela gözlerindeki ben dost olunabilecek kadar güvenebileceğin biriyim bakışı var onunla ilgili anılarımda.

ki o gözler , o kırıldığında, üzüldüğünde ya da hep benim şu sözlerimle geri çağrılmıştır: bakma öyle ölü balık gibi, dayanamıyorum...

4 koca yıl dipdibe fakültede, sonrasında uzunca bir süre aynı şehirde ayrı uğraşlarda da olsak, sıkça ona bana gidip gelmelerle hep birlikteydik.
sonra o evlendi,
gezmek zorunda oldukları bir işi vardı kocasının.
kıbrıs, azerbaycan gibi türkiye dışını da sayarak konuşursam, gezmedikleri yer kalmadı türkiye'de.
telefonlarla ulaştık birbirimize.
bir gün hiç unutmam, muş'taydılar, telefon çaldı, o:" benim burada ne işim var" dedi ve ağlamaya başladı. nasıl sakinleştirdim, nasıl vazgeçip onunla ağladım telefonda, canım onunla birlikte nasıl yandı....
neyse, şimdilerde artık daha keyifli yaşadıkları bir yerdeler.
iki oğlu oldu.
sadece birini o da bebekken görebilmiştim.
neyse tabii son 6 yıldır falan internet sayesinde daha rahat görüşürüz olmuştuk tabii. fotoğraf yolla, fotoğraf al. yazış falan .
cuma günü telefonum çaldı, biz istanbul'dayız, ama işimiz var, koşturmak zorundayız, bir-iki saat olsun görüşelim mi dedi.
bugün buluştuk...
buluştuk ve ona dedim ki, bütün bu yaşadığım iyi kötü şeyi yaşarken, en çok senin yanımda olmanı isterdim, seni çok özledim...

ölü balık gibi bakma tamam dedim ardından, ağlar çünkü o biliyorum....

ÇETİNİKİSALAKENDERDÖRT

2011-04-27T23:34:00.008+03:00

tamam, ben nihal'e aşıktım. ama bunu ona söyleyemezdim. sana elbet söyleyecektim ama ona söyleyemezdim.

Bizim büyük çaresizliğimiz Nihal’e aşık olmamız değil, sesimizin dışarıdaki çocuk seslerinin arasında olmayışıydı. Asıl çaresizlik buydu!

sonra yine bahar gelecek, yaz gelecek. tekrar eden şeyler bizi tekrar tekrar sevindirecek.

bir gün başlarımızda şapkalarımızla bahçede çalışırken, genç bir kadın duvarın ardından seslenip, tek bir kökten mor, kırmızı, siyah ve sarı biberler veren süs biberinden bir tane koparıp koparamayacağını soracak. sen ya da ben (ne fark eder!) şapkamızı çıkaracağız, başımızı kaşıyacağız ve yumuşak, kur yapar bir edayla, "neden bir tane! on tane alın!" diyeceğiz

aşkın insanı zenginleştirdiğini biliyorduk, fakirleştirdiğini de bilelim.

seninle konuşmanın özel grameri: hemen hemen her cümle 'hatırlıyor musun' sorusuyla biter,ortak geçmişimizin g'si büyük yazılır,eylemlerimizin kipi daima güzel geçmiş zamandır ve çetin ile enderi birbirine bağlayan bağlaçlar saymakla bitmez.

nihayet.
Barış Bıçakçı ile tanışıklığım bu kitapla başladı.
onun o naif anlatımına aşkım da.
o ne kadar yazdıysa, o kadar okudum.
ama bizim büyük çaresizlğimiz'in, çetin'in,ender'in yeri çok ayrıydı bende.
haziran falandı filminin çekileceğini duyduğumda.
içim gitti.
ııh, dedim, yapmayın ya.
o öyle bir mektup gibi kalmalı benim hayatımda.
tanımadığım birine yazılmış çok özel bir mektubu tesadüfen elime geçirmiş ve okumuştum işte zamanında.
roman falan değildi o, mektuptu.
nedense yazanın yazdığı kişi öldükten sonra yazdığını bile düşünmüştüm. - ki hiç bir dayanağım yoktu bu konuda. ama öyleydi bana sorarsanız.
neyse, olan oldu filmi çekildi, mektubu yazdıranın ağzından kaleme alan barış bıçakçı'da filmin senaryosunda başından sonuna bulunduysa sorun yoktu.
gidelim dedik.
önce daha büyük bir gruptu gidelim kararını verenler.
sonra aksilikler, yanlış alarmlar, program uymamalarla 3 kişi gittik.
ekmekçim ve neocum vardı sağımda ve solumdaki koltuklarda.
bir de facebook'da tarihi konmuş bir eventmiş meğer bugünün o seansı, sözlükçüler vardı her yanımızda. - ki her şeye gülmeye koşullanmış olmaları ile bir ara beni benden alıp gülme krizine soktular. biri de boyna ekmekçikızcığımın koltuğunu tepti durdu. ne ayıp...

ilk anlarda zorlandım açıkçası dönüp dönüp okuduğum bu mektubun göze seyir halinden. sonra vazgeçtim kitapla bağını kurmaktan, yeni bir şeymiş gibi baktım perdeye. sevdim.
çoğunlukla diyelim yani, sevdim.

ama yine de izlediğimi unutup kendi hayal gücüme dönerek bir daha ne zaman okurum o çok sevdiğim mektubu bilemiyorum.

bir de geceye not: uslu uslu seyredeseniz bir şemsiyeniz bile olabiliyor. teşekkür ederim:)

HAZİN BİR ENGİNAR ÖYKÜSÜ

2011-04-24T22:32:00.002+03:00

cuma bizim burda pazar kurulur.
cuma sabah ben giderken kuruluyordu yeşilli morlu kırmızılı tezgahlar.
dişlerim kamaştı sabah sabah.
şöyle bir yokladım kendimi, önce domates mi çekti canım acaba dedim, ııh.
maydanoz mu ki bol limon sıkılmışından ıhhh.
roka, havuç, taze biber?
ııııhhhhh.
tam minibüsçü para üstünü uzatırken buldum; enginar be, enginar kamaşması bu.
koca gün işyerinde baktığım her yer enginar enginar göründü gözüme.
en son vurdum kapısını müdürün, ben enginar yemeliyim bugün dedim.
adam biliyor gözü dönmüş elektranın dersanede yıkıcı tahrip edici bir şeye dönüşebileceğini, siz gidin elektranım bugün erkenden dedi
yaldır yaldır minibüse koşup pazarın başında indim.
enginarcım var benim, her yıl bu aylarda görüşürüz kendisiyle.
ver dedim ordan bir tencerelik .
aldım enginarımı, ama tabii pazara dalmışken havucudur biberidir salatalığıdır sultani bezelyesidir maydanozudur limonudur elimi kolumu doldurdum. zaten kolumda spor çantam, günlük çantam, bildiğin toprağım deli ayten'e dönüştüm pazarda. her tezgahta elindekileri bırak çantandan cüzdanı al parayı ver üstü al, gene cüzdan çantaya çanta omza, dağıldım epey bir.
neyse el kol dolu bir de apartman kapısında koy torbaları, çanta aç anahtar bul kapı aç yine torbaları yüklen iki ele eşit dağıtıp falan.
eve vardım, ama kan ter.
e akşam yemeği vakti de. sıpa aç melül gözlerle bakıyor falan, evde de bu gece sıpayla yalnızız. torbaları yerleştirmeden yemek hazırlıklarına giriştim tabii. torbalarla ilişkim salata için eğilip taze malzemelerden üç beş almakla sınırlı kaldı, başıma geleceklerden habersiz salata yaparken enginarı belki üç değişik biçimde tükettim hayalimde bayram sabahı için ayakkabısını başucuna koyan çocuk sevinciyle.
yemek ye, makineyi boşalt,bulaşığı boşalan makineye koy, bir yemeküstü çayı iç yaptıktan sonra enginarla buluşmaya mutfağa doğru seğirttim.
seğirttim ama enginar yok.
mutfak zeminine yayılmış torbaları belki 100 kere karıştırıp, dolabın kapağını 200 kere falan açıp kapamışımdır.
ama yok... enginarları tüm o alışveriş trafiği içinde bir yerlerde bırakıp gelmiştim işte.

ama var ya, dünya başına yıkılıyormuş insanın, başka türlü yıkılmasın tabii de, o an nükleerden, yaklaşan deprem tehlikesinden, ülkenin giderek boka batmasından falan daha önemli bir şeydi bu benim için.
ağlayabilirdim tabii...
geç vakit eve gelen hakan'ı ısırdım gelir gelmez gereksiz yere,feleği şaştı adamcağızın. ne oldu bugün yaaa? dedi. enginarlarım dedim, yoklar.
allahtan adam alışkın, televizyon aşermiş de gecenin bir yarısı elalemden ödünç küçük televizyon bulmuş getirmiş bir kaderi yaşadı o elektranın kocası olarak. neyse, yarın alırız yenilerini falan gibi anlamsız sözler sarfetti, ama ona da gülmemek lazım mevzuu anlamsız.
sabah derin bir nefes alıp haybeden gelmiş haftasonu günü tatili mutluluğu ile kahvaltı hazırladım, uyandırdım herkesi, güzel güzel kahvaltı ettik. masadaki pazar ganimeti mis domates, çıtır biberleri falan gördükçe, yedikçe için için içim cız etti, ablama da anlattım sofrada, benle biraz dalga falan geçtiler, mevzuu kapandı.

hayır hayır,kapanmadı. devamı çok güzel.

ablam bir ara bakkala gitti, 15 dakika sonra kapıyı anahtarıyla açıp Elektraaaa, baksana bir yol diye seslendi bana . korkutma beni yaaa diyerek kapıya seyirttim ki, elinde enginar torbam, benim enginarlarım. merdivenlere bırakılmış, bunlar senin mi ya dedi ablam, benim dedim, benim enginarlarım onlar. inerken yokmuş, dönerken görmüş, korkmuş da biraz tabii, korka korka bakmış, enginar görünce acaba mı demiş, girmiyor ki içeri benimkiler değilse geri bırakacak. valla nüfus cüzdanı ile almadım, ama kalben bildim, bunlar benim enginarlar.
neyse işte, evde bir bayram havası. elektranın enginarları bulundu falan. dakika sektirmedim, izlediğim big bang theory'yi falan bırakıp dakikasına pişirdim enginarları. ilk lokmayı yuttuğumda neler hissettiğimi başka bir yazıya bırakmalıyım bence.
son olarak diyorum ki;
ENGİNARINI ÖZGÜR BIRAK, DÖNERSE SENİNDİR, DÖNMEZSE ZATEN HİÇ SENİN OLMAMIŞTIR.

MİŞMİŞ HANIM MİŞLERİ...

2011-04-21T22:07:00.002+03:00

güzelmişim bugün, kalkmışım güzel güzel benden daha da güzel, ısırmayan soğuklu ama güneşli güne. göndermişim sıpayı nazlayıp koklayıp okula. yapmışım kahvemi, içimi sıkmışım biraz haber kanallarında. delimiy mişim? değilmişim tabii. yorulmuşum zaten deli gündemden, kapamışım televizyonu giyinmişim bi güzel karışmışım şehrin sabah işe giden ben gibi insanları arasına. inmişim abbasağaya çıkan sokağın başındaki büfenin orada, önce bir güzel kaşarlı tostumu yemiş, demli mis çayımı içmişim, sonra ver elini abbasağa parkım demişim, e vermiş tabii o da elini olmasa da en tepede konuşlanan bankını bana. ortadaki binayı ortalayıp oyun oynamışım gözlerimle, binanın solundan bak üsküdar, hop sağından bak dolmabahçe üzerinden sarayburnu. şaşmışım kaç günün pusundan sonra bu kadar net görüntülere. gözümü de doyurmuşum keyifli oyunlarla vurmuşum yokuş aşağı yola. beşiktaşın ta göbeğine inivermişim kestirmeden. bankaydı faturaydı sıkıntılarına bile canımı sıkmamışım, varmışım işime. iş dediğim de bu sıra bayaa ferahlamışmış zaten. gün boyu uydurduğum uyduruk işlerle maaşımı hak etmişim gelmişim evime. uzatmışım ayağımı, mişlemişim mişlemişim.

İNSANIN NERESİ AĞRIYORSA CANI ORADADIR

2011-04-11T23:38:00.002+03:00

benim canım bügün midemde.
mevsimsel dönüşlerde benim sindirim sistemi bir sapıtır zaten.
her yıl olan şey.
yediğimiz içtiğimiz değişince değişime ayak uydurmakta biraz zorlanıyor sanırım.
tutucu bir midem var, enteresan.
-bence ismimi değiştirmek isteseydim enteresan koyardım adımı. daha önce de söylemiştim ya, enterasannnn demeyi çok seviyorum. bence enteresan çok güzel bir kelime.-
neyse işte, ağrım var, üstelik gün boyu sürdü.
çok sıkıldım ağrıdan, yat yat yat, bir yere kadar.
aldım miniği tık tık tık yine gezindim internette.-benim minik bir küçücük netbook dedikleri şey. valla evde mac'e değişmem, tasma taktım benle geziyor, o kadar ev tipi evcimen, şirin bir şey. -

ve işte gece gece eğlenerek ŞUNU okudum. tıklayıp okuyabilirsiniz, ben hep benim olsun, elimin altında olsun diye buraya da alıyorum.
AH MİDEM:(

Yazmaya başladığım ilk günden beri edebiyatın ne işe yaradığı sorusuyla karşı karşıya kalıyorum; özellikle roman okumanın yararsızlığı üstüne çok şey işittim. Bu gibi adamlara ya da kadınlara karşı savunmaya geçmenin aslında mankafalık olduğunu yeni yeni anlıyorum. Afili Filintalar’ı izleyenlerin zaten roman okurları olduklarını varsaydığım için – en azından erkek olanların – işlerine yarayabilecek bir ipucunu paylaşmaya karar verdim. Beyler! Roman okuyarak kadınları baştan çıkarmayı öğrenebilirsiniz, zaten roman, özellikle 19. Yüzyıl gerçekçi romanı öyle söylendiği gibi toplumsal meseleleri işler gibi görünse de, özünde erkekler için kadın, kadınlar için erkek rehberi olarak okunmalıdır. Nasıl mı?

Bu işin piri, Stendhal’dır; Kırmızı ve Siyah’ı özellikle genç erkeklere öneriyorum. Yalnız hülyaya kapılıp romanı yanınızda taşımayın; otobüste ya da kamuya açık yerlerde okumayın. Odanızda, sessizlik içinde, satırların altını çizerek, notlar alarak bir ders gibi çalışın. Karşılığını mutlaka alacaksınız. Julien Sorel’in nerede yanlış yaptığını, kelleyi neden kaybettiğini de iyi düşünün.

Flaubert’in Türkçe’ye “Gönül Eğitimi” olarak Cemal Süreya tarafından çevrilen romanını da edinin. (Yalnız dikkat: Cemal Süreya çevirisini bulmalısınız, yoksa havanda su döversiniz.) Bu romanda platonik aşkın zararları ve bir yaşamı nasıl çürütebildiğine ilişkin ibret verici bir öykü var; “ne yapılmaması” gerektiğini ince ince yazmış Flaubert… Madam Bovary’den de şöyle böyle bir malzeme çıkarabilirsiniz; ama göründüğünün aksine bu romanın – siz erkeklere çok da yaramayacak – iki temel mesajı vardır: (1) Kadınlar kendilerine üzülmeyi çok sever. (2) Erkekleri aldatmak kaçınılmazdır.

Bu romanlara rehberlik etmesi için Rene Girard’ın “Romantik Yalan ve Romansal Hakikat” başlıklı incelemesini de edinin. “Oha! İnceleme mi okuyacağız?” demeyin. Girard kabaca da olsa olayı çözmüş; ilişkilerin çarklarının nasıl döndüğünü biliyor – ki zaten prensip fiziktekiyle aynıdır: Her çark berisindekini ters yönde ve kendi büyüklüğüyle orantılı bir hızda çevirir.

Oğuz Atay’dan çıkacak sonuç şudur: Kadınlar bir mühendisi bile sanatçıya dönüştürebilir. Ama aynı anda kanser etmeleri de büyük bir olasılıktır. Yani, çok geçerli bir gerekçeniz yoksa… Sevişirken bile bunalıma girebilir Oğuz Atay’ın karakterleri. Uzak durun!

Sakın ola, Huzur’daki Nuran gibi bir kadın aramayın! Öyle bir kadın yoktur, olmasın da zaten… Malesef Mümtaz gibi adamlar çoktur ve daha boktan olanı her erkeğin içinde bir Mümtaz gizlidir. Uyuyan canavarı uyandırmayın; Ferahfeza Ayini dinleterek etkileyebileceğiniz bir kadın var mı? Bulursanız iki kere düşünün. Bir de şu var: Tanpınar’ın tarzında bir yaşam da hayal ediyor olabilirsiniz. Yahya Kemal gibi bir arkadaşla yaz tatiline Erzurum’a gittiğinizi hayal edin. Hayal edin… Gözünüzün önüne geldi mi? Hala istiyor musunuz? Tamam.

Halit Ziya ve Mehmet Rauf’un romanları size üniversite giriş sınavları dışında da yardımcı olabilir: Halit Ziya, kadınların zaaflarını kullanmada rehberiniz olabilir, ki verdiği en önemli ipucu şudur: Kadınların (belki erkeklerin de) kendi aileleri içindeki zaaflarını bilirseniz büyük bir avantaj elde etmiş olursunuz. Mehmet Rauf, Eylül’den sonra biraz kendini aşmış biridir. İlişkinin daha özel aşamalarının nasıl yaşanabileceğini yazmış denebilir. El altında bulunsun.

Eğer mutlaka bir Çek yazardan yararlanmak istiyorsanız – olur ya, Türk erkeklerinin çoğunluğunda olduğu gibi Doğu Bloku tutkusuna kapılmış olabilirsiniz – o lütfen Kafka olmasın.Milena’ya mektuplarına ne yazmış diye falan…. Allah saklasın. Milan Kundera gibi bir üstad varken… Şaka’da edebiyat tarihinin belki de en başarılı bağlama sahnelerinden biri vardır. Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği ve Ölümsüzlük de kitaplığınızda bulunsun. Unutmadan! Eğer, entelektüel bir kadına kaptırmışsanız çok ama çok büyük olasılıkla Kundera okumuştur… Böyle durumlar için kitaplığınızda mutlaka Proust bulunsun. Ama siz Proust’u bitirene kadar kız çoktan evlenip çoluğa çocuğa karışmış olabilir.

Dostoyevski de kadın ruhunun değişkenliği üstüne fena bir kaynak değildir; “o kız bana bakmaz” diyebileceğiniz hiç kimse olmadığını/olamayacağını kanıtlar. Gerçi Türkçe’de kısmet denen benzersiz bir sözcük vardır ve bu anlamda Dostoyevski’ye bedeldir. Tolstoy ya da Dostoyevski yerine aslında Turgenyev’den daha çok yararlanabilirsiniz; Babalar ve Oğullar’da, en azından toy kızları çekecek temel triplerin bir dökümünü çıkarmıştır.

İngiliz Edebiyatı’ndan örnekler vermiyorum, çünkü neredeyse tamamı bu mesele üstündedir. İngilizce öğrenmesi de kolaydır. Orijinalinden okumaya çalışın; özellikle kadın yazarları! Jane Austen vb. Dikkat ederseniz üniversitelerin İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümleri genelde en güzel bölümdür. (Gidip şimdi kısa diye Hayvan Çiftliği, Sineklerin Tanrısı gibi kitapları okumaya kalkarsanız, ne diyeyim size? Hepiniz Lady Machbeth’e müstehaksınız.) Virginia Woolf’tan da korkmayın. Henry James okumayan zaten görücü usülüne yönelsin. Yalnız dikkat: İngilizler irili ufaklı bütün edebiyatçılarının bir çığır açtığını sanmaktadır. Siz İngilizce bir romanın ikinci sayfasına geçtiğinizde, bir İngiliz eleştirmen romanınız hakkındaki eleştirisinin ilk sayfasına başlamış demektir.

Bunun tam tersi olarak, Güney Amerika edebiyatının bizim kültürümüze pek uygulanabileceğini sanmıyorum; cesetlerin arasında oynaşmak, sevgilinin kanını içmek gibi tutkularınız yoksa… Cortazar’ın “Lucas Diye Biri”si dışında pek bir şey yok gibi. Borges desen ermiş gibi adam…

Orhan Pamuk’un karakterleri genelde tutuk ve platoniktir; bence bu iyi bir şey değil, çünkü günün sonunda elinize hiçbir şey geçmemesi sizi sinirlendirebilir. Kar’da, Dostoyevski’nin Stavrogin’ini andıran Lacivert diye bir karakteri var. Bir de Demir Özlü öykülerinden fırlamışa benzeyen bir şair… Ben pek işe yarayacaklarını sanmıyorum, ama aksini düşünüyorsanız bir deneyin. Ha bir de Masumiyet Müzesi var değil mi? Kesinlikle yanlış değil söylediği şey: Çok zenginseniz mutlaka bir sevgili bulursunuz. Üstelik görünüş açısından tam istediğiniz gibi de olabilir.

Yerli kadın yazarların büyük bir çoğunluğundan sakınmanız gerekiyor: Mesela Elif Şafak, sizi bu anlamda bir labirente sokmaya kalkabilir, aman diyeyim. Latife Tekin oralı bile olmaz. Leyla Erbil okurken gözünüz korkabilir. Arkasından Tezer Özlü’yi okumak korkunuzu katlayabilir. Şaftınız kayar diğer bir deyişle… Füruzan’a çok kaptırırsanız hayatınızdaki bütün kadınlara ne kadar büyük kötülükler ettiğinizi düşünüp bunalıma girersiniz. Bunların etkisini ancak Jaroslav Hasek’in askerlik anılarını anlattığı meşhur romanı gibi kitaplar sıfırlayabilir. Durumun vehametini buradan anlamaya çalışın… Ama bazı kadın yazarlar size yardımcı olabilir. Başka hiçbir yerde bulamayacağınız bir öneri: Safiye Erol. Kadıköyü’nün Romanı. Ciğerdelen. Birinciyi okuyup bu ne biçim şey demeyin, arzuların ifadelerle aykırılığı çok eski ama geçerliliğini hep koruyan bir gerçektir. Ciğerdelen’se aslında bir ilişkiyi yürütürken size rehber olacaktır; kadınlar sandığınızdan çok daha dayanıklıdır. Hatta kadınların dayanıklılığını anlatmak için şöyle bir örnek verebilirim: İki yıl önce, bir kadının plajda güneşlendiği sırada Tezer Özlü okuduğunu gördüm. Şimdi anladınız mı?

Yazıyı uzattığımın farkındayım ama edebiyat tarihi kadar eski bir konu bu; yeterince ustalaştıktan sonra Ovidius’un Dönüşümler’inden ya da Gargantua’dan ipuçları çıkarmaya başlayabilirsiniz. Son olarak, Italo Calvino’nun etkili roman tekniklerini sıraladığı Amerika Dersleri’ni de önermek istiyorum. Kitaptaki bölüm başlıkları bile anlamlıdır: Hafiflik, Hızlılık, Kesinlik, Görünürlük, Çokluk…

Son bir not da akıllı hanımlara: Bu maşist ve biraz haddi aşabilecek şaka için lütfen bana kızmayın. Şöyle düşüneceğinize eminim; silik bir platonizmle size bağlanan bir erkektense uğrunuzda ciltlerce kitap okuyan birisi yeğ değil midir?

GEÇECEKLER, GEÇİYORLAR, GEÇTİLER.

2011-04-05T12:35:00.003+03:00

hımmm, hava yine tam da "seni seviyorum " der gibi.
ben de canım, ben de bu halini çok seviyorum.
o sıcak, yılık yapışık hallerin başlamadan bunu sana söyleyeyim, sonrasında seni gözüm görmek bile istemeyecek bilesin.
ama kaprislerime katlanırsan yaz boyu, sonbaharda yine birlikte olabiliriz.

ben sana bunları yazarken, tam karşımdaki pencereden görünen caddede senden şikayet eden insanlar hızlı hızlı geçiyor. demin kulaklarımla duydum, biri seni çok gıcık bulduğunu söyledi bir diğerine. o diğeri de , "hakikaten" dedi, " ne sinir bozucu bir hava."
ben güldüm, şöyle bıyık altından gülerim ya ben bazen kinaye dolu, öyle güldüm.
siz öyle sanın dedim içimden. benim için o ne şahane bir şey , siz bunu asla anlayamazsınız.
zaetn görüş alanıma girmeleri kadar tesadüfi yok olup gidiverdiler.
ben yine senin ne kadar da şahane olduğunu düşünerek şunu dinledim. baktım dinlediğim şarkı da onlar için öyle diyormuş zaten:

Geçenler, geçenler..
Geçecekler.
En son gelen, kalacak.

DÜĞÜM DÜĞÜM

2011-04-03T00:29:00.000+03:00

çözdükçe dolaşıyor.

OSYM ... YE CANIM, YERSE SEN DE YE.

2011-04-01T23:46:00.003+03:00

bu gece bana uyku yok.
bir sürü mesaja yanıt vermek zorundayım.
tüm mesajların ortak noktası, "hocam, ne olur doğru olmadığına inandırın bizi. "
kafam öyle bir uyuştu ki bir sürü mesaja farklı farklı tonlardan sakin olun, olmaz öyle şey tonunda yanıt yazmaktan, evime kaçtım ey blog.
ben inanmıyorum ki yalan olduğuna onları inandırayım.
yapmışlardır.
bu sene gözüme çarpan en acaip değişiklikten çıktı zaten skandal.
biz yıllardır sınav kuralı olarak deneme sınavına soru yazarken şuna dikkat ederiz, numaralarla yazdığımız öncüllü sorular varsa seçeneklerde numaralar küçükten büyüğe sıralanır. sınav bittikten sonra öğrencilerimden gelen ilk şikayet buydu, "hocam a'da V vardı, c''de I. az daha doğru bulduğumuzu yanlış işaretliyorduk." haydaaaa , dedik. eski köye yeni adet. ama sınav güvenliği açısından yapmışlardır. kopyayı önlemek için, olur , normal.
ardından her adaya farklı kitapçık hazırlayacağız uyarısının bir tevatür olmadığını öğrendik sınavdan çıkan öğrencilerimiz sayesinde. kitapçıkta fotoğrafı bile basılı olarak kişiye özel servis yapıldığını, neredeyse aday sayısı kadar farklı kitapçık bulunduğunu anladık. sazan gibi bunu da takdir ettik. vay be dedik, önelemler en üst safhada.

ardından bu gece şu haber düştü internet dünyasına. daha mesajlar gelmeden önce açtım ösym sorularını , özellikle matematik bölümünde hiç işlem yapmadan verilen formülle rastgele 20 sorunun yanıtını şak diye buldum. sonra septik yanım devreye girdi, ama her kitapçıkta seçeneklerde farklı yerde diye uyardım zihnimi, sonra sınav okumanın kolaylığı açısından doğru yanıtı sabit tutarak zirilyon tane farklı kombinasyon oluşturulabileceğini akıl ettim.
o an çöktüm zaten. açtım mailimi bekledim.
en az 200 mesaj geldi bana , hepsi isyan, hepsi aptal yerine konulmuşluğun çığlığı ile dolu.
buyur, buradan yak.
hangi birini benim bile olabileceğine aklımın yattığı bu şifreli tekniğin asparagas olduğuna inandırayım?
bugün görmezden geldiğim mesajların sahiplerinin gözleriyle yarın gözgöze bakacağım dershanede güneş gözlüğü mü takayım?

ne yapayım ben ösym?

sınavdan bir hafta önce , son dersimde, her sınıfımda öğrencilerime şunu dedim ben," evet, isyan ediyorsunuz. evet, 2 saat 40 dakikalık bir sınava karşı geleceğinizi masaya sürmeyi ne aklınız ne vicdanınız almıyor. ama, en azından eşit bir yarış bu. adalet duygunuzun sarsılmayacağı eşit bir ölçüm." ...

yuh be ösym, beni de alet ettin ya , nereden bulursan bul artık belanı.

ha, bu arada ben tüm bunları anlamaya ve analiz etmeyeçalışırken, oğlum içeride test çözüyordu. canııım , diye seslendim. bugün hiç oyun oynamadın , hadi artık bilgisayarını aç ve biraz oyun oyna.
bu yazıyı yurtdışında olup da okuyanınız varsa, lütfen oğlum için üniversite olanaklarını ve koşullarını araştırır mısınız?
ben cidden bu ülkede bir şansının kalmadığına inanıyorum da.

BUGÜN

2011-03-22T23:35:00.002+02:00

- Dün düşüp sıranın kenarına çarpmak suretiyle gözünü morartmayı beceren, bugünse
okuldan herhangi bir yerini berelemeden gelen sıpaya;

- Elemanını evden motive etmenin dozunu abartıp telefon üzerinden ileri ingilizce
kursları vermeye başlayan, hatta ingilizce ve amerikanca söyleniş farklarını bile
öğreten hakan'a;

- ağrıyan dişi için nihayet yarın dişçiye gitme kararı alan ablama;

- derse gittiğimde, yok ya hocam biz test çözeceğiz, siz yorulmayın başımızda,
sorumuz olursa size geliriz deyip soru bile sormaya gelmeyen sevgili 3851 no'lu
sınıfıma

- yoldan geçenin kulağının dibine kadar gelip türkü patlatmak suretiyle yoldan
geçeni korkudan, beni gülmekten öldüren mahallemin 1 no'lu delisine;

- yokuş yukarı çıkarken en az dört kere kendi etrafını tavaf etme
alışkanlığını yıkıp bugün kabesini iki kere tavaf eden mahallemin 2 no'lu
delisine;

- alışılanın aksine, sabah gittiğimde çayımızı tazecik demli bulmamızı
sağlayan kantinci emir'e;

- bugün de ülke gündemimizin en önemli maddesi olarak tüm diğer olumsuzlukların
konuşulmamasını sağlayan canımız ciğerimiz ibo'ya;

KOCAMAN BİR ALKIIIIIIIIIŞ...

ve tabii ki gece gece sizleri benimle birlikte şappi şapppiiii'ye davet eden kendim için kocaman bir hurreeeeeeey.

2011-03-18T14:25:00.002+02:00

Öyle güzel bir hava var ki dışarıda.

böyle günlerde çalıştığım için çok seviniyorum.
yoksa kesin dışarıya çıkmaya üşenir, koca günü evde pinekleyerek geçirir ve şu an yağan incecik yağmurla temizlenen bu güzelim günü ıskalardım.

az önce kapının önündeydim, bir çay sigara molası verir dönerim diyordum.

ııh, kesmedi.

sahile kadar yürüdüm, deniz kıyısında mola verip öyle geldim.

çok güzel bugün hava, çok.

ha, şöyle sedirli bir odada camları açarak serin serin kitap okumak da olabilir tabii işe gelmiş olmamın alternatifi:)

SOKAK SANATTIR.

2011-03-15T15:53:00.006+02:00

yürürken başınızı öne eğip yürüyenlerden misinizdir, yoksa etrafa bakmaktan oraya buraya çarpıp, kestiremediği kaldırım kot farkı yüzünden sarsak sarsak yürüyenlerden mi?

ben ikincilerindenim.

sarsak bir yürüyüşüm vardır. ne kadar dik ve sert yürümeye çalışsam da, etrafa bakındığım için ayak burkulması, kaldırıma takılma falan gibi hadiselerle imajı çok çizdirmişliğim vardır.

bu ara sokaklarda karşıma çıkan duvar yazılarına takmış durumdayım.
ne güzel şeyler çıkıyor bazen insanın karşısına şehrin kasveti, karmaşası içerisinde. bizim işyerine gelirken mesela, duvarın birinde minicik bir, "ÖZLEDİK BE" yazısı var, sabahları her gördüğümde gülümsetiyor beni. " BEN DE" diyorum içimden. bu oyunu her sabah oynuyorum. saçma biliyorum,ama yine de neşelendiriyor beni o yazıyı görmek.

abbasağanın oradaki yokuştan inersem, restorasyon yapılan bir binanın çalışmalarını saklamak için binanın dışına gerilen tahta örtüye yapılmış pixelius gezegeninden gelen uzaylı bir böceğim var -adını ben taktım, öyle bir böcek yok, google'ı rahat bırakın- onunla birlikte yokuşu inmek beni çok eğlendiriyor.

elbet bir gün kentimize banksy gelir, ve ben sokaklardaki resimlere bakarak, düşerek kalkarak falan mutlu mesut yürürüm.

ama yok.

şimdilik, internette bulduğum sokak sanatı fotoğraflarını arşivlemekle ve arada açıp onlara bakmakla yetiniyorum. en yukarıdaki fotoğraf mesela, dün Ümit Ünal'ın twitpic'lerinin arasından düştü klasörüme.

ne fırlama di mi:)

1. foto şuradan

2. foto buradan

3. foto kalbimden:P

4. foto oradan

Teşekkürleeer:)

ha, bir de şu hoş video var, çok eğlenceli...

sokaklarımızda daha çok sanat görmek istiyoruz sayın yetkililer.

KAR YAĞDI CANIM, ÜŞÜDÜN MÜ?

2011-03-09T11:26:00.002+02:00

ııh, üşüdüysem ne olayım.
üşümem, üşüsem de üşüdüm demem.
çok özledim ben bu sene kışı.
kar özlemini geçtik, kış bile yok sanki bu yıl.
tamam, sağlam soğukla geçen bir-iki haftamız olmuştur.
ama kış bu mudur yani?
sabah vicdan yapmak için benden önce kalkan sıpa, baksak mı acaba televizyona, tatil olmuş mudur diye dönenmeye başladı daha ben uyanmadan.
baktım, evet kar yağıyor.
ama ııh, tatillik bir şey yoktur sanırım sıpacım dedim.
çok kızdı.
sanki ben yağdırıyorum karı.
ötesi, sanki ben İstanbul Valisi.
n'apıyım, tatil olmaz ki şuncacık karda.
besledim, suladım, ilaçladım yolladım sıpayı okuluna. geçen hafta zaten hastalıktan hiç gitmedi okula. devamsızlık sayısı aldı başını gidiyor.
yapacak bir şey yok.
okula marş.
sonra da kendimi kahveleyip ilaçlayıp - evet iki gün önce de ben tir tir tirterek bir grip atlattım, ki böylesi ateşi az görmüştür benim bünye- vurdum sokağa. soğuk severim ya, kar soğuğu başka bir şey.
temiz bir şey, canlandıran bir şey, üşümene rağmen, yağmur soğuğu gibi şımarık bir soğuk değil karın soğuğu. asil bir şey:)
neyse, beşiktaş'a varınca attım kendimi hasırlı bir çay ocağına. aldım bir bardak çayı üşüyen ellerimin arasına, kar izledim.
daha da yazacak bir şey yok işte.
alem duydu elektra kar yağınca çocuklar gibi şendir.
şenim.
şenim.
şenim.
şenim.
şenim.
iyi günleriniz ve dahi geceleriniz olsun. üşümeyin emi. bu da benim size hediyem olsun:)

SANSÜRE HAYIR... HATTA BLOGUMA DOKUNMA...

2011-03-02T23:46:00.002+02:00

kimileri açıldı diyor, kimileri benim gibi ıp adresi değiştirip girebiliyor.

her iki durumda da sorun var demek bu.

sıkıldık artık bu garabetten.

bu blog benim.

başkalarına hiiiiç önemli gelmeyebilecek olan ama benim için çokdeğerli bir paylaşım alanı.

bu blog benim.

birileri bilmem kaç milyon dolara aldığı yayın haklarının kaymağını daha az yiyecek diye vaz geçmek istemiyorum.

sıkıldım artık bu ülkeden.

ben treni kaçırdım, ama bu ülkeden kaçıracağım bir tren daha olacak.
kesin kararlıyım.
bir erimde oğlumu daha uygar bir dünyaya gönderip orada yaşaması için gereken ne varsa yapacağım.

bir genç düş türkiyem geleceğinden.
yok öyle yağma.

YAAABDIIIIM DİYE BAĞIRIRRRRRR.

2011-02-25T14:12:00.002+02:00

şimdilerde yeni bir söylemimiz var ya hani, internet fenomeni, internet celebritysi falan. bu bağlamda şu aşağıdaki kızçenin videosu beni pek bir duygulandırıyor sevgili internet okurları, yazarları, izlerleri.
biliyorsunuzdur belki, pek bir ünlü kendisi bu videonun. şu:

geçenlerde, şu merkür denen gezegen beni bu kızdan beter eyledi. merkür dü di mi geri gidince het tür iletişim, elektronik falan fişman şeylerin ters gittiği gezegen? neyse, uysa da merkür uymasa da merkür .

geçen sabah elimde tchibo kahvem, ( aklınızda olsun, tchibo'de nefis kahveler sadece 1 TL. ) sabah sevimliliği içerisinde sekerek işyerime gelip, odama çıkıp makamıma bir güzel kuruldum. bilgisayarımın başlat düğmesine basmamla, bilgisayardan garip sesler çıkmaya, virüs programım sağdan soldan, ekranın bulabildiği her yönünden bana acilll mesajları göndermeye başladı. kahve elimde, donmuş vaziyette, ekranda benim istemim dışında gerçekleşen işlemleri izledim bir korku filmi izler gibi.
yazın acemisi de olduğum için kurmak konusunda telefonda saatlerce teknik destek alarak kurmatı başardığım pek çok yazılım bir bir işlevsiz konuma geçiyor, bilgisayarıma bağlı, yazıcı, tarayıcı, optik okuyucuların driverları bir bir siliniyordu. öyle algılayamaz bir moddaydım ki, bir an ekrana vurdum falan. tam o anda da bu kızçe gibi bağırıyordum; ben onları yabmışşşştım, yabıyoduuuum, yabıyodummm.

neyse, aslında yazacağım şeyşu; ben bu kızın videosunu izlerken hem kriz vaziyette gülüyorum, hem anasına küfredip ondan nefret ediyorum, hem kızcağızı bağrıma basıp " geçti geçti" diye onu avutmak istiyorum. tam bir duygu karmaşası anlayacağınız. bir yandan da geçen günkü halimi videoya çekselerdi, celebritilikte bu küçük kızcağızı 5'e katlardım diye düşünüyorum. ama neyse ki çevremizde bir uvzu gibi benimsemiş olduğu fotoğraf makinesi ya da video kamerasıyla dolanan manyak tanıdıklarımız yok.Biz böyle ağlar, bağırır, ya da mesela en şapşal figürlerimizle dans ederken videolarımızı çekseler, mümkündür ki hepimiz bir internet fenomeni, hatta selebritisi olabiliriz. göründüğün kadar değerlisin ya bu yeni alemin algısında. ama yok yok, iyi ki yok öyle tanıdıklarımız. ya da hatta iyi ki bizzat biz öyle sürekli deklanşöre basmaktan yaşayamayan tipler değiliz.
yani, gecelerde görüntülendiğimiz gecenin sonunda ekmekçikızcığıma söylediğim gibi, biz japon değiliz:)

HAZIR MIYIM BAKALIM?

2011-02-16T14:55:00.002+02:00

hayır tabii ki.
bir şeylere hiç bir zaman hazır olmadım gibi geliyor bana.
o şeyler oldu, ben de o şeylerin oluşumunda bana düşen rol ne ise yaptım gitti.
sabırla katlanmak falan gibi erdemli bir şey de değil tarif ettiğim.
daha çok gamsızlık gibi geliyor şu anda.
neyse, felsefenin lüzumu yok.
öyle fazlaca duyarlılıklara kapılmaya gerek yok. böyle yerimden kalkayım zıp zıp zıplayayım falan içimin erincinden , gidip pencereden görünen yeniay'ı seveyim yüreğim pır etsin falan. ahhhh, saçmalama.
komik.
neyse, hırtım bildiğin blog. bak şöyle bir şey yapmak istiyorum.

ahhhh, bak şimdi içim doldu taştı, bu iyi bu...

KUĞU OLSUN DA SİYAH OLSUN. NE OLACAK?

2011-01-27T14:38:00.004+02:00

Malumunuz oscar ödüllerine geri sayım başladı. bakınız ben bunu yazarken 31 gün 12saat 11 dakika 35 saniye vardı. Oradan devam geri sayıma.
Geçenlerde Neolitik Hanımcığımın orada sohbet ederken dertlenmiştim, bu sene filmlerle arama bir uzaklık girdi, dizilere saplandım kaldım, demiştim. dedim yani.
Baktım ki Oscarlar geliyor, bihaber olmamak için film izleme mevsimimi açtım.

En iyi film dalından İnception, The Social Network'den başka bir filmi izlemediğimi dehşetle fark edip hemen başladım filmleri bulmaya.
Ve dün gece Black Swan'la başladım maratona.
Bizim Leon'da keşfedip çok büyük işler yapacak bu minik dediğimiz natalie, hakikaten bu filmde nefesimi kesti. Ne Starwars serisindeki prenses amidala rolü, ne closer'daki rolü, ne v for vendetta'daki rolü, ne boleyn kızı hali, ne free zone'daki Rebecca hai, - ki her birini izlerken ayrı ayrı beğenmişliğim vardır o filmlerdeki hallerini, o ayrı- dün geceki kuğu kadar beni etkilememişti. bir tek işte ilk keşfettiğim mathilda iken beni böyle hayran bırakmıştı kendisine.

Neyse, başladım yani Oscar adayı filmleri izlemeye. Önce en iyi film kategorisini bitireceğim.
ardından aktör-aktrist adaylarından olup oynadığı film en iyi film kategorisinde olmayanların performanslarını görmek için o filmleri.

ama şimdi, daha izlemeden pek çok filmi, adaylığı açıklananlardan bir kendi listemi yazacağım buraya.

bu desteksiz atışın başarı oranına bağlı olarak da hiç yapmadığım bir şeyi yapmaya ya karar vereceğim ya da yapmamayı sürdüreceğim. Başarım yüksek olursa atışta, beni sayısal loto bayiilerinin önünde görebilirsiniz .
haydi bakalım, atıyorum, menzilimden kaçın:

en iyi film: Black swan ya da coen'lerden torpilli true grit
en iyi aktör: Jeff Bridges- candır...
en iyi aktirist: Natalie the swan
en iyi yardımcı erkek oyucu : geoffrey rush
en iyi yardımcı kadın oyuncu: vermezler , ama helena bonham carter- amy adams'a gider kanımca
en iyi yönetmen: bak bu zor. aranofsky'e vereceklerini sanmıyorum. ya coen'ler ağırlıklarını koyacaktır yine ya da belki david fincher. ama david fincher'ın da filmi zayıftı bence. dur bakalım, tek isabet yazmak mecburi ise bu oyunda, coen brothers diyorum.

Tabii daha bir sürü dal var, ama Oscar'ın en prestijli ödüllerinde cahilce bir cesaretle yaptım işte listemi. .
şimdi izleyeceğim filmleri bir bir bulmaya gidiyorum ben.
bence herkes böyle bir atış listesi yapsın şimdiden. İzlemediyseniz hele daha da keyifli olabilir bu oyun.

Ha , bu arada bir geri sayım da burada var.

SİYAD ödülleri adaylıklarının filmlerini de sıraya koymak lazım.
hımpffff, çok işim var çoooook.

kuşlaaaaar, şen kuşlaaaaar...

2011-01-09T22:02:00.002+02:00

yok yok daha öncesinde yazdığım kuş fobili bir kuşlar yazısı değil bu.
tamam, elektra kuştan korkar.
hem de çok korkar.

belgen nerede belgeeeen? diyene , işte buyrun
bakınız kayıt no:1...

bakınız kayıt no:2...

bakınız kayıt no:3

tamam mı?
ben kuştan korkarım.

bu akşamüstü, gerçekten alışılmışın üstünde geçen bir iş yoğunluğunu atlatmış olmanın keyfiyle iş yerimden çıktım. en son atlattığım terane yine bir çılgın veli sendromuydu ki, anlatmayayım şimdi. keyifsiz. sadece şunu söyleyeyim, ben giderek çılgınlaşan, çocuğu üzerinden bir şey olmaya çalışan anne modelinden çok korkuyorum. kuştan bile çok, evet...

neyse, evde yemeğim yok. ne gaaaaam modunda mutlu mesut, beşiktaş kokularını çeke çeke içime avare adım yürüdüm sokaklarda. nasıl hafifim, nasıl efilim , nasıl yani...
ayaklarım bir de balık pazarına sokuverdi beni. hemencecik çipuraları, rokayı, turbu, kıvırcığı, soğanı alışveriş torbasına atıverdim.
e yemeği pişti say bu durumda.
iş kolay, keyif büyük.
hele evde bekleyen altın seri buz gibi rakının hayali beni daha da tiril efil bir moda sokuverdi. - bu arada resmen sarı bu bahsettiğim rakı, ama nasıl güzel, peeeeh...-

tam barbaros bulvarına bakan sokağın köşesine girdim ki, bir şey olmuş burada gerginliğine kapıldım önce.
milletin gözler gökyüzüne dikilmiş, neredeyse dur demiş bir komutan da duruvermiş kalabalık.
e sürüler içinde bir sürmeli koyun elektra olarak tüm sosyal psikologları haklı çıkarmak pahasına otomatik olarak benim kafada geriye doğru büküldü ve herkesin baktığı yere çeviriverdim gözleri.

amanın!..

yukarıda bir cümbüş, bir sirk ki, 1 yıl üzeerinde çalışsa birileri bu kadar güzel ve mükemmelini yapamaz.
ekmekçikızcığıma sormak lazım kuşların türünü, bana göre hepsi kuş işte. yanlış da olabilir, ama kırlangıç olduklarını düşündüğüm bir kuş sürüsü bulmuşlar izleyici kalabalığını gördüğüm en muhteşem şovu sergiliyorlar.
toplaşıyorlar, sonra birden her biri ayrı yöne tüm göğe yayılıyorlar...
ikiye ayrılıp koşar adım karşılıklı iki grup resmen halaya duruyorlar...
helezonik kıvrılıp bükülüyorlar...
bir ara, yemin ederim mantar formunu alarak sağa sola kankan dansı bile yaptılar.
anlayacağınız, tam bir şenlik.
belki 20 dakika gözlerimi alamadan izledim bu muhteşem gösteriyi.
ki orada dikilenlerin konuşmalarından anladığım kadarıyla, 45 dakikadır falan sürüyormuş bu şenlik.
sonra kayboldular beşiktaş semalarından.
kuruş para istemediler üstelik. son bir selam uçuşuyla üzerimizden geçip gittiler.

anlayacağınız, akşam keyfi yaptım iş çıkışı bugün.

şov sürerken sadece bir ara korkum hafiften el etti midemin alt kısımlarında ve boğazımda. o anlarda aklıma bu sıra dünyanın pek çok yerinde gözlemlenen toplu kuş ölümleri gelmişti de. dedim ulan şimdi patır patır tepeme dökülürler mi bunlar? amaaaaan dedim. hazır toplanmış kalabalık, bir de ben üstümü başımı yırtarak şov yaparım be ne olacak deyip aldırmamayı seçtim.

tamam güzeller falan, ama işte ne yaparsın korku belası...

2011-01-04T14:32:00.002+02:00

Ben bunları yazarken yandaki rehber öğretmen bölgesinden hala şöyle sesler duyuyorum:

"bijj auşturyada okuyozzzz, ama biz orayı sevmediyk, biz buraya dönelim dı miiii? kazanırıj dı miii, türkçe kaç lajım???"...

birileri bu gencecik kızlara botox motox yapıyor ya, hani onlar istiyorlar bir sorun, ama sonuçta çocuk sayılabilecek yaşta birlerine bunu yapan doktor, estetisyen ne haltsa, onları bulup pataklamak istiyorum.

Bu bahsettiğim ikisi de birbirinin aynı giyimde, birbirinin aynı burunlara sahip, birinin duağı diğerininkinden az daha fazla şiş, çanta tutuşları aynı- kol dirsekten hafif bükülü vaziyette ve kalkmış olan kolun eli bilekten 45 derecelik açıyla hafiften kırılı- hanım kızlarımız yarım sattir benim odamda emlak seçer gibi üniversite beğeniyorlar kendilerine. bu kaç puan, bu kaç para... en son delirdim ve rehber öğretmene pas ettim.
oysa ben sabahtan beri uğraşarak bulduğum yeni müzik ekleme zımbırtısını kullanarak, bu sıralar beni dinlerken en mutlu eden seslerden biri olan, Jehan Barbur'ları yüklemenin yollarını deniyordum sizler için:)

şimdi siz dinleyin güzel güzel bunları, ben de kaçayım odamdan. Zira hala konuşuyorlar botoxlu mu ne haltlı dudaklarını büze büze. auşşşşturyaya mı kaçsam acaba....
hadi bana eyvallah...

Böyle böyle bir yıl daha bitiyor...

2010-12-27T14:16:00.002+02:00

Hüzünlü biraz da bence.
Bu sene öylesine geçti gitti gibi geliyor bana.
koca bir yıl öylesine geçmemeliydi.
ömürden ne de olsa.

bu kafa, güzel kafa...

2010-12-15T11:56:00.004+02:00

Bu sabah uyandım, aaaa, bir garip ruh hali.
bildiğin keyifliyim.
bir yokladım oramı buramı yaşıyor muyum, yoksa gece terk-i diyar mı ettim gafil dünyayı diye, aaa, yaşıyorum da ulen.
e iyi o zaman dedim.
gittim camı açtım.
aman ne güzel bir hava.
serin merin, şeker gibi. gecenin insansızlığında dinlenmiş sokak da pek bir sessiz, temizlenmiş.
kahve suyunu makinaya, oğlanın sandviçini tost şeysine, kendimi camın önüne konuşlandırdım.
5 dakika.
restart atmaya yeter ruha. daha fazlasına vakit de yok, bu güzel ruh haline zeval getirmeyelim diye gerek de yok zaten.
sıpayı uyandırdım.
ki kendisi gece beni çoook güldürerek belki de bu ruh halimin mimarı olduğundan, sıradandan az daha fazla şımartarak uyandırdım.
- es verip geceyi anlatayım. evcek kanatlanıp uçuyor idik sayesinde sıpanın. bildiğin Ayet-el kürsi sesleri çınladı evimizin görkemli kubbesinde. kubbe bile şaşırdı, n'oluyoz be demiştir sesini duyabilsek sıpanın hafız sesinden. bizim ki makamlı ezberledi duayı. Din hocası öyle okuyormuş, o da öyle ezberlerse hatırlaması kolay olacakmış. ama nasıl makamlı, adam kırk yıllık hafız gibiydi. tamam dedim, imam hatip' e yollayacağım seni. ne okuyacağım orada dedi, imamlık ve hatiplik dedim. ne olacağım peki dedi. imam ya da hatip dedim.ya da büyük düşünelim, diyanet işleri başkanı olursun. tamam, ama sen başını örteceksin, bu senin için zor olmaz mı dedi.
olur mu eşşek gözlü sıpam hafızım dedim. biz seninle yurdumun laik yüzünü temsil ederiz. ben böyle başı açık, elimde bira , sen o janjanlı cüppenin içinde poz falan veririz dedim. ben bu geyiği yaparken o full konsantrasyon makamlı duayı ezberlemeye devam ediyor, arada kesip geyiğime eşlik ediyordu. sesine kurban annesi, ne de bet... neyse,bu da böyle bir anımız oldu gitti işte. es bitti-

ne diyorduk, gereksiz ve temelsiz güzel bir sabah kafası ile güne başladık diyorduk.
hava mis,
kahve leziz,
sıpa hafız,
ben güzel bu kafada.

sonra flickr, tumblr turuna başladım.
bir müddettir sabah terapisi olarak bunu yapıyorum, fotoğraf bakıyorum. güzel yerler, güzel insanlar. estetik duyumu uyarıyorum sabahları anlayacağınız. günün yarısına kadar götürüyor beni, çirkinliklere takılmamam konusunda yardımcı oluyor.

bugün şu yukarıya koyduğum fotoğrafla resmen imajik meditasyon -bunu tam şu an popomdan uydurdum- yaptım. gittim o sandalyeye oturdum, sonbahar bence o fotoda mevsim. sonbaharın sabah serinliğini ve o bahçenin kokularını yükledim belleğe, bilgisayarı kapatıp hazırlanıp yola koyuldum.
yeminle sıkışık minibüste ben hala o bahçenin içinde gibiydim.
demiştim, kafa , güzel kafa bugün:)

bu güzel gün, aynı zamanda canım dostum ekmekçikız'ımızın da doğum günü. Belki de ondan güzel zaten:) Bak canım benim, şu fotoğrafta görülen mekanı diledim bugün sabah foto seansında senin için de.

Böyle çiçekli, böyle rengahenk bir ömrün olsun dilerim. Bir de buradan, iyi ki doğdun sen:)

ve son olarak bu güzel sabah kafasından okuyan herkesin payına bu yazıyı yazarken dinlediğim şarkı düşsün.

bugün, 15 aralık 2010 çarşamba.
elektra, hepinize benimki kadar güzel kafalar diler.

SÖYLEMEDEN EDEMEYECEĞİM...

2010-12-11T00:26:00.003+02:00

hava diyorum...
ne güzel değil mi?
cam açık.
güzel bir film izledim.
kar yağacak diyorlar.
biliyorum, daha benim istediğim kıvama ulaşmadı.
ama kokusu var havada.
mis gibi kar kokuyor.
şimdi yorganın altına kıvrılmaya gidiyorum.
vakit gelse de okusam dediğim bir kitap da beni bekliyor zaten.
yarın dershane de sadece bir teferruat benim için.
iş yok güç yok anlayacağınız.
bahtiyarım...

bak bu foto sıcaklardan kalma.
nasıl bezginim... nasıl öl deseler hı hı derim... ama şimdinin fotosunu çeksem sadece cin bakan iki göz görürsünüz...

Ben çok küfür biliyorum...

2010-12-08T15:43:00.002+02:00

yok, izlemiyorum artık ana haber bülteni falan.
ama bazen dayanamyıp açıyorum, utanmak için, kızmak için, küfür etmek için.
orantısız bir biçimde güçlerini gencecik insanların üzerine boca eden, tekmeleyen, onları gaza boğan o kendilerine güçlü diyen güçsüzleri gördükçe içim kaldırmıyor, kapatıyorum, dizilerime, filmlerime, kitaplarıma kapanıyorum.
deve kuşuyum ben.
deveyim hatta.
yuh bana.
oysa çok küfür biliyorum ben.
çok da ediyorum zaten.

2010-11-30T16:10:00.002+02:00

Demin bir öğrencime, " artık sen benden büyüksün mesela " dedim. " ben babamı kaybetmedim, sen kaybettin. ben bunun nasıl bir acı olduğunu bilmiyorum, sen biliyorsun. sen büyüksün benden." ben öyle deyince o biraz sakinleşti, ağlamayı bıraktı.

büyümeyi ne kadar önemsiyor çocuklar.

bırakmasa zaten ağlamayı çok fena olabilirdik ikimiz de. ikimiz de görüştüğümüz sınıftan çıkamayabilirdik ağlamaktan.
ben babama ağladım, o babasına.
babam hastaneye yattı çıktı, bir gidip göremedim diye kendime kızarak ağlıyordum ben.
o ise hastanaede yanında benim kalmamı istemişti, niye kalmadım sanki diye ağlıyordu.
o yüksek sesle söyleyip bunları ağlıyordu, ben onun acısı benimkini döever diye düşündüğümden içime konuşup ağlıyordum.
susutuk sonra ikimiz de.

şimdi bir kahve alacağım kendime.
sabahtan beri zaten blogumun şablonunun uçup gitmiş olmasına sinirliydim. yeni şablon bulmak ne kadar sıktı bu sefer beni.
değiştirmek zorunda kalmak ne kadar sinirlendirdi.
neyse, kahve içmeye gidiyorum şimdi, babamı da arayayım hazır mola vermişken.

Öğretmeniiim, canım benim canım benim....

2010-11-24T12:46:00.002+02:00

İlkokul öğretmenim çok silik bir kadıncağızdı. Halime Öğretmen. Ama iyi bir insandı, hiç kızmazdı hiçbirimize. Ama sanki mutfaktan demin çıkmış da şimdi de ders veriyormuş gibi bir hali vardı.

Çok ilginç bir şekilde, Ortaokuldaki hiçbir öğretmenimi hatırlamıyorum. Neden bilmiyorum, ama hatırlamıyorum.

Lisede Komando lakaplı bir matematik öğretmenim vardı. inim inim inletirdi bizi. Bir de Edebiyat öğretmenimiz vardı, ki kendisi benim gözlerimde ısrarla kalem olduğunu söyler, gelir gelir bastırarak silerdi. Tabii o zamanlar kaş kirpik yerinde kara göz bir elektraydım. şimdi kalem çeksek de yine de göz ben gözüm demiyor.
Sonra bir biyoloji öğretmenim vardı, Handan Hanım. Nasıl zarif, nasıl hanımefendi, nasıl sakin sakin bir otoriteyle hepimize ders dinletirdi anlatamam. Fizik hocamız biraz kızlara düşkündü. Çok ayıplardık kendisini. Bir beden eğitimi öğretmenimiz vardı, allahım, koridorda görünce Musa peygamber muamelesi çeker ortadan ikiye ayrılmak suretiyle yol verirdik öğrenci kalabalığı olarak. elinde koca bir sopa ve boynunda kulağımızın dibinde öttürdüğü düdüğüyle felaket bir kadındı.Kimya öğretmenimiz çılgın bir bilim adamı görünümüne sahipti, şişe camı dibi gözlükler, her daim elektrikli kabarık saçlarla bize kimyayı dibine kadar da öğretti ama. Coğrafya öğretmenimiz emekliliği çoktan geçmiş, ama iyi ki de mesleği bırakmamış bir tatlı nsandı. Tarihçimiz vardı, nabi, dinciydi biraz, ama iyi insandı. alanını ve yaptığı işi çok severdi. Ve bir felsefe öğretmenim oldu, hayatım değişti:)

Hepsini , hepsini her şeye rağmen saygıyla, sevgiyle, şükranla anıyorum. Teşekkür ediyorum.

Sonra ben öğretmen oldum.
sonra ben öğretmen olmayı hiç planlamadan öğretmen oldum.
sonra ben yok canım, yakında başka sektöre geçerim diye diye öğretmen oldum.
sonra ben iyi ki öğretmen oldum.

Şimdi bugün öğretmenler günü ya, blog dünyasında benim pek çok meslektaşım var. Mesela, Leylak Dalı örtmeniiiim , Şule örtmeniiim , Elif örtmeniiim ,misokedi örtmeniiim, Funda örtmeniiim , Sndrfknella örtmeniiim ,Kelebek örtmeniiim ,Komşu baykuş örtmeniiim , Erhan Bey örtmeniiim ... Var yani, varlar. Hepsinin öğretmenler gününü kutluyorum...Saygı ve de sevgilerimi yolluyorum.

Ne güzel , ne güzel...

SERMEK ZAMANI

2010-11-15T23:18:00.003+02:00

bayram geldi ya a dostlar, benim buralarda bu sermek demek.
tüm sülalemiz sağolsunlar alıştılar artık bizim küçük ailemizin yabaniliğine.
öyle gitmez gelmez bunlar, ama başımız sıkışınca bak, koşar gelirler tadında bir kabulümüz var hepsinde. hepsi sağolsun, mutlu olsun, ama ne yapalım biz böyleyiz.yorgunuz yani.
birarada kahvaltı edebilmek için bile bayramı bekliyorsak, bayramın bizim için tek anlamı bu oluyor işte.
neyse, bu bayram için planım sermek, sermek, yine sermek.
belki bir gün sıpayla filme gideriz yakında bir sinemaya, sonra koştura koştura yine evimize geliriz eminim.
kendi adıma yana sıraladığım filmleri depoladım geçen hafta bayram için. bkz, gör şenliği başlıklı çalışmam.
sonra depolarımda başka bir keyif daha beni bekliyor. bu sıra izlediğim dizilerde bir azalma var. dişime göre dizi bulamıyorum.House ve Grey's Anatomy'i her hafta pazartesiye gelen izin günlerimin sabah keyfine katık yapıyorum. onlarla birlikteliğim biriyle 6 yılı diğeriyle 5 yılı buldu. bir sezon birinden sıkılıyorum bir sezon diğerinden. mesela bu sezon house pııııfff nasıl desem pek bir evcilleşti. kızıyorum. ama yine de kıyamıyorum ona, devam etsin istiyorum. neyse, yine dağıttık yazıyı. diyordum ki dizi bulamıyorum dişime göre. Ne kadar arıyorum mesela Friendstadında bir dizi bulmayı, ama yok.
ben de başladığından bu yana hiç yüz vermediğim bir dizi serüveninde karar kıldım: Desperate Housewives
izleyenler diyor ki, ne şanslısın, çok keyifli saatler seni bekliyor. bilmem? hadi bakalım diyerek bu bayram tatilinde serüveni başlatıyorum.
anlayacağınız pek dolu bir bayram programım var. arada yemek falan yapıp, koca gün sermeyi düşünüyorum.
allahım, bayramı çok seviyorum...
ha, bu arada hepinizin yanaklarınızdan öpüp bayramınızı kutluyorum...
bu elektra bu bayramda 3 kilo almazsa yüzüne tükürün...

giderken sizi en sevdiğim friends karakterinin güzide eseriyle başbaşa bırakıyorum, phoebe buffay seslendiriyor: "smelly cat"
hastasıyız...

gırtlak belası...

2010-11-13T23:34:00.003+02:00

Ben öyle aman doğal besleneyim, aman sağlıklı besleneyim, aman yeşil çayımı unutmayayım , tereyağdan uzak durayım, bir kaşıktan fazla yağ kullanmayayım, aman cips çok tehlikeli, tadında biri değilimdir.
ne bileyim.
yorucu gelir bana bunun peşinde koşmak.
ama bak sebzeyi çok severim, salatasız sofram iki elim kanda olsa olmaz.
fakat bunları sağlıklı olmayı bonus olarak kabul edip sırf damak tadım için kotarır koyarım soframa. üstelik çoban salatamın suyuna beyaz ekmeğin çıtırını banıp da yemenin lezzetini hiçbir sağlıklı sofraya değişmem.
sokaktaki turşu suyunun müptelasıydım bir zamanlar, eminönü ters düştüğü için çıktı hayatımdan.
vapur iskelesi önü kokoreçe bayılırım.
eskiden , (bakırköy'e de derse giderken yani, fi tarihinde değil)galatasaray'ınmaç günlerinde mecidyeköy aktarma yapıp stad önüne yürüyüp tükürük köftesi yemeye de bayılırdım.

ay, çok uzattım. yani demem o ki, yiyecek konusunda genişimdir ben. ayırmam, tiksinmem, sağlıklı olmak için değil salt haz için yerim, içerim.

daha önceden de bahsetmiştim, hiç köyüm de olmadığı için ev yapımı şeyler fazla olmaz mutfağımda. her şey bildiğin endüstriyeldir.

ama bu sene bir şeyler oldu, ben aramasam da geldi buldu beni ev yapımı erişteler, tarhanalar, reçeller, marmelatlar, pekmezler. bunlarla kalsa iyi, bir de çorumdan leblebiler, malatyadan kayısılar, (kurusu, sulusu, kurutulmuş çekirdeği), muhteşem kuru fasulyeler, ıslatmadan pişse bile lokum kıvamında nohutlar, hiçbir fabrika yüzü görmemiş esmer pirinçler, aynı yerden çorbalık dolmalık kırık pirinçler.el kadar, ama ipek gibi sarmalık yapraklar. teee yunan illerinden gelen zeytinyağları. yöresinden böğürtlen, karadut şarapları falan. üstelik boğma rakı da yolda. gördüğünüz gibi en bombasını sonda ifşa ediverdim.
bir de daha pişirmek, denemek nasip olmadı ama taze fasulye kurusuyla da tanıştım. arada ev işlerine gelen nazik bir torba ile çıktı geldi bir gün. 'abla' dedi, ' bak bakalım bu ne?'. baktım , incecik yeşil yeşil uzun yapraklar.bilmiş bilmiş 'aaaaa, adaçayı mı getirdin bana, sağol' dedim. nazik de 'adaçayı ne abla ' dedi. meğer getirdiği bahsettiğim taze fasulye kurusuymuş. boylamasına incecik kesip ipe dizip kurutulurmuş. üstelik gölgede kurutulurmuş, yoksa öyle yeşilimsi kalamazmış. 10 dakika sıcak suda tutulup, süzüp soğanla kavrulup üzerine yoğurtlu sarımsak tereyağda yakılmış kırmızı biberle kahvaltıda bile yenirmiş. bir torba bekliyor beni, bayram tatilimde deneyeceğim bakalım.üstelik nazik bir dahaki gelişine fasulye turşusu sözü de verdi. ıyhhh, şimdiden ağzım sulanıyor.

insan bunlara bir kere ulaşınca bir daha daha azına nasıl katlanabilir ki.
ben boşuna uzak durmamışım bu doğal beslenme şeysinden.
şimdi zeytinyağım bitmek üzere, ara ki internette yunan zeytinyağı bul getirt. fasulyeme petrol muamelesi çekiyorum. leblebim bitti çok mutsuzum, böğürtlen şarabımı şu an zaten yudumluyorum, her yudumum zehir oluyor bitiyor diye.

hımpppfff, çok mutsuzum.

bir de bir şey keşfettim, (belki bazılarınız daha yeni mi keşfettin diyecek, bilmiyorum) nar ayıklama şeysi aldım geçenlerde. plastikten bir kase, üzerinde bal peteği formunda bir süzgecimsi eklenti. narı ortadan kesiyorsun. sonra o yarım narın karşılıklı iki kenarına da birer çantik atıyorsun. sonra ters döndürüp bu bal peteğinin üzerine yerleştiriyorsun. sonra büyükçe bir tahta kaşık alıp veriyorsun sopayı nara. bütün taneler 1 dakikadan daha az bir sürede patır patır kaseye dökülüveriyor. alıp kaşık kaşık yiyiyorsun . bu ara malum nar zebil. 3,5 liraya aldım bu şeyi. rastlarsanız tereddütsüz alın. ben daha nar mevsiminin başında nara doydum yani. o kadar.
gırtlak işlerinden sorumlu elektra iyi geceler diler.

Annem gitti...

2010-11-08T09:41:00.002+02:00

Başlıktan çıkarılabilecek sonuç, annem gelmişti.
Annem ne zamandır gelemiyordu buralara.
bir sıkıntısı vardı yolculuk yapamamakla ilgili.
tamam, biz gidiyorduk.
ama bir insanın evine annesinin gelmesi kadar keyifli bir şey değil insanın annesinin evine gitmesi.
annenin evine sen gittiysen, ne bileyim,sanki bir yabancılaşma yaşıyorsun.
ama annen sana geldiyse, sen hemen onun çocuğu oluveriyorsun.
yana döne idare ettirmeye çalıştığın düzeni hemen annene bırakıveriyorsun.
mesela, pilava kaç kaşık tuz atayım diye sorabiliyorsun , pşirdiğin ve tadı tuzu yerinde bir sürü pilava rağmen.
neyse, işte öyle şeyler yani.
annem demin gitti.
ev şimdi tekrar benim nizam intizam alanım ve daha işe kalkışmadan bile kendimi yorgun hissediyorum.
demiştim değil mi?
annem gitti.

bu sabah ben...

2010-11-02T13:14:00.002+02:00

ben bu sabah anne elinden çıkmış bir kahvaltı sofrasına uyandım.

ben bu sabah kraliçeler gibi arabyla işyerine bırakıldım.

ben bu sabah minicik, ama mini minicik bembeyaz bir köpek yavrusunu severek bütün elektriğimi attım. ha, söylemeden geçemiyeceğim gözleri masmavi ve kulakları düşük bir köpecikti.

ben bu sabah mis gibi kokan bir fincan kahveyi üstüme döktüm...

ve daha bir sürü şey...

2010-10-28T11:17:00.003+03:00

gök delindi bre bizim buralarda.

sabah işe geldiğimde diz boyu sırılsıklamdım.
şemsiye denen şeyin de bir kifayeti var tabii.
kifayetsiz kaldı bu yağmurda.

havanın mükemmelliğinin ve trafiğin rezilliğinin yarattığı çelişik duygularla mesaimin - haha, hep güldürüyor şu mesai kelimesi beni- evet, evet, mesaimin başına geldim.
- "mesainin başına gelebilecek en iyi şey de bendim zaten" ...bunu yazmaktan ellerimi alıkoyamadım şu an, iğrenç bir espri biliyorum-

minibüse binmeden önce şemsiyesini gözüme sokmaya çalışan biriyle bir,sıkış tıkış minibüste şemsiyemin ıslağından rahatsız olan bir hanım ablayla iki, beşiktaşta önümden yürürken şemsiyesiyle sinyal vermeden ani dönüş kararı alarak gözlüğüm olmasa gözümü çıkarma potansiyeli olan biriyle üç olmak üzere, muhtelif kişiyle hırlaştım.

anlayacağınız, yaz olsaydı kesin katildim; allahtan sonbahar ve hava da serin olduğu için üç insanın zihninde çirkef olarak kodlanmakla yırttım.

şimdi sakinim ...

çalışma masamın arkasındaki camdan dışarıyı seyrederek, ne berbat bir sabahtı yazısı yazıyorum.

vay dili dili...

2010-10-28T00:36:00.002+03:00

pencerem açık.

tıpır
tıpır
tıpır
tıpır...

Benim mevsimim doludizgin geliyor..

ve de brenna diyor ki...

Brenna MacCrimmon-YaÄ�mur yaÄ�ar taÅ� üstüne devrimow
Yükleyen devrimow. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaÅ�ayÄ±n!

aynı semtteki başka kara köpekler

2010-10-26T22:48:00.005+03:00

dün gece ne zamandır izlemek istediğim, Kara Köpekler Havlarken filmini izledim.

Hem müstakil olarak şurada burada övgülerini duyduğumdan, hem de Aydın'ın filmi Başka Semtin Çocukları ile benzerliği çok vurgulanıp kıyaslamalara gidildiğinden, aklıma yazmıştım izlemeyi.

evet, seçilen sosyolojik doku çok benzer.
evet, güvercinler var bunda da.
evet, bunda da volga sorgu hemen hemen aynı rolü kesiyor.
evet, İstanbul'un yırtmaya çalışanlarını anlatıyor temelde bu film de.

ama ben oyumu Başka Semtin Çocukları'ndan yana kullandım film bittiğinde. bir kere Kara Köpekler Havlarken de senaryo toparlanamamış. ne oluyor, bir an görünen Erkan Can neden göründü, eee??? ortada tek bir hikaye var, ama o da dağıtılmış, toparlanamamış.

Başka Semtin Çocukları'nda bir kaç hikaye tek bir ana hikayeye çok daha eli yüzü düzgün bir senaryoyla eklemlenmişti. görüntüler çok daha güzel, karakterler çok daha detaylı anlatılıyordu. Anlıyorduk yani kim kimdir, neden öyledir...

Belki orada burada rastladığım kıyaslamalar olmasaydı filmi daha rahat izler ve hatta ben de kıyaslamaya kalkmaz daha bir keyif alabilirdim sinema adına. - ha bu arada asla keyifli bir hikaye yok Kara Köpekler Havlarken filminde. aman deyim,yanlış yönlendirmiş olmayayım. dediğim keyif, ne anlattığından bağımsız olarak iyi bir film izlemenin karmaşık keyfi-

Neyse, sonuçta her iki film de bende her zaman torpilli olan Türk sineması adına desteklenesi girişimler.

yani, alkış...

bakınız bu Kara Köpekler Havlarken filminin fragmanı:

Kara Köpekler Havlarken HD Fragman
Yükleyen bakiniz. - TV dizilerini ve programlarÄ±nÄ± online izleyin.

bu da Başka Semtin Çocukları:

BaÅ�ka Semtin ÇocuklarÄ± Fragman
Yükleyen bilgeelif. - TV dizilerini ve programlarÄ±nÄ± online izleyin.

İzleyin, izletin...

Tenks gad...

2010-10-25T11:32:00.003+03:00

dün saat 17:00 sularında , "oh" dedim, "bir hafta bitti yine."
yıllardır olan şey. başkalarının "pufffff, offff, hafta sonu bitti yine." dedikleri vakitlerde, ben hafta sonuna başlamaya hazırlanıyorum. pazartesi hafta sonu benim için. ya da işte, TGIM...

işten çıktığımda aklımın bir yanı ne pişirsemle, diğer yanı nasıl kaytarsam yemek faslındanla meşguldü. sorumluluk sahibi anne-ev kadını yanım kazandı. hah! hiç de şaşılası değil lanet olası sonuç.

eve geldiğimde oğlum odasında, hakan salonda, yatak odası havada, mutfak her yerde idi.

elimdeki torbaları da mufağa koyduğumda küçücük evimde her yer dağınıktı artık. salonun ortasındaki zinciri yağlanmış bisikleti ve sadece onu yağlamak için salonu kaplamış profesyonel kullanıma uygun, ama çok nadir ve amatör ruhla kullanılan alet edavat çantasını ise yazacak bile yer bulamıyorum şurada.

"hakan" dedim, "önce bir neskafe içelim mi?"

salonun ortasındaki zinciri yağlanmış bisiklete bakarak ve ne çok tornavidamız olduğuna şükrederek kahvelerimizi içtik.

sonrası, yarım saat içinde şapkadan çıkarılmış bir sofra. salatası, biftek şinitzeli, spagettisi... ala... yalnız et reyonundan moralim çok bozuk ayrılmıştım iki günlük mutfak alışverişimizi yaparken, bunu not düşmek lazım. ben ne zamandır kıyma ve az az kuşbaşı dışında kırmızı et almamıştım. dün gözümü kararttım, aldım. iyi halt yediğimi düşünmüştüm kasada; evde sofradayken ise, hakikaten iyi bir halt yediğime ikna oldum. hımpfff, arada böyle cesurca şeyler yapmak lazım işte. bir kaç gün sebze ve bakliyata dayanırsın, bütçe denkleşir canım... denkleşir di mi?

neyse, akşamın yemek sonrası uğraşı ise 36 tane yarıçapı 5 cm. olan mükemmel daireler içine mükemmel kareler çizerek geçti. teknoloji tasarlıyacakmış bizim sıpalar yine okulda. kaç yıldır bitmedi bu eziyet. kestiğimiz kartonun, çizdiğimiz bir sürü ucubik şeklin, uhudan yapışmış parmakların haddi hesabı yok. ama ülkemiz, canımız, her şeyimiz teknolojide bir gıdım ilerlemiyor. ya da pardon, bütün öğrencilerimiz mobil öğrenci artık. en vazgeçilmez teknoloji olan cep telefonlarını kullanma teknolojisinde süper ilerideyiz. takıntı oldu bende, dersten sonra facebook'u açıp demin derslerinde olduğum öğrencilerin ben onlara ders anlatırken paylaştıkları videoları izleyip , özlü sözleri falan okuyorum.e bir nevi ilham perisi olarak hissediyorum kendimi bu paylaşımları konusunda. bir keresinde ama göğsüm kabardı. benim derste kullandığım bir sözü statüs yapmış öğrencim. o an ağlamak istedim...

sonra sıpa uyudu, uyuyamadı sonra. bir kuru gıcık öksürüğü peydah olmuştu iki gündür, uyutmadı sıpayı. e beni de tabii. ne zamandır ilk kez bebekliğindeki gibi bir gece geçirdik. iki de bir uyanılan, su içirilen, üst kontrol edilen bir gece.

ve sabah kaçınılmaz sonuç, servise beş kala uyanıldı. uykulu gözlerle giyinen ve merdivenlere fırlayan bir sıpa, " bak kahvaltı niyetine bir tost falan yemeden girme sınıfa " diye bağrınan ve camı kapadığında vicdan sıkıntısıyla baş başa kalan bir anne sabahın bonusu oldu.

sevimsiz, konuşmayalım bile.

sonra bugün tatil ya, bir bölüm grey's anatomy, bir bölüm house ...bir kısım çamaşır makineye, bir parça soğan, patates, havuç, suyu çıkarılmak niyetiyle kemikli et düdüklüye.bir parça elektra dinlenmeye, bir diğer parça çalışmaya.

sonra, işte bu yazıldı artık demi kaçmaya yüz tutmuş bir bardak çay eşliğinde.

birazdan evi silip süpüreceğim. bu iş bittiğinde ödül olarak kendime kahve yapacağım. çamaşırlar da asılıp aradan çıkmış olursa, kendime bir de film ısmarlayacağım.

ne dedik, TGIM...

2010-09-29T23:48:00.001+03:00

her kitabını aldığımda daha ilk sayfa biterken nefesim kesiliyor Orhan, kapatıp kitabı

"Şimdi bitecek bu da ve ben öksüz gibi hissedeceğim ."

diyorum.

2010-09-14T22:01:00.002+03:00

Bayram tatilini tam da şehirli hayırsız kuşak algısıyla geçirdik buralarda.
serdik, hiç kimseye bayramlaşmaya gitmedik, telefon ettiklerimizden bir sürü sitem işittik, kayış olmuz ruhumuzla sineye çektik, zira bedenimiz ruhumuzdan daha kayış durumdaydı.
küçük ailemizle bayram sabahı kahvaltısı ve döne dolaşa küçük bir bayramlaşma parodisi ile bayramı atlattık, geçti gitti.

Arada film izledim, kitap okudum, her akşam nefessizce basket izlemeye sardırdım.
abarttım, bizim devler kazansın diye totemler falan yaptım kendi kendime. bayaa kaptırdım yani. bu ruhu bir de ben kuşaktakiler hatırlarlar, beyaz gölge dizisiyle yakalamıştı bizim diyarlar. aman ne dalgaydı o da be. her okula bir basket takımı kuruldu o yıllar. ben bile oynamaya heves etmiştim. ortaokulda takıma falan seçti beden hocam. ama allah bir boy vermiş gerisini koy vermiş klasmanında bir basketçi olduğumu kısa zamanda o da ben de idrak ettik de, çabuk bitti ızdırabım.
ama demek ki bir şekilde oralardan kalmış içimde basket sevgisi. bu şampiyona ile içimdeki basketbolcuyla yeniden yüzyüze geliverdim. çok yüz vermedim tabii kendisine. bizim devlere çeviriverdim yüzümü, oldu da bitti...

he , sonra tabii bir de referandum parodisi.
hahahah, o da mı kullanamamış geyiği. aslında geyiğe sardırılan utanç, kızgınlık, şaşma duyguları.

yalnız bir not düşeyim, seçmenlik yaşantımda ilk kez kuyruksuz beklemesiz bir oy kullanma deneyimim oldu, çok şaşırdım. oysa çantama neler neler doldurmuştum sıralarda heba olmayayım diye.
ilginç...

sonra? sonrası iyilik sağlık.
bir de yakında yeniden bir oğuz atay okuma maratonuna başlayacağım, onu deyivereyim. oğuz atay hikayem üniversitede okurken doludizgin, bir solukta bitip gitmişti. büyük keyif alarak, heyecanla okuyup bitirmiştim atay'ın basılı eserlerini. bu yeniden okuma hevesi nereden çıktı? şuradan çıktı, elimde bitmek üzere olan bir kitap var, Yıldız ecevit'in "Ben Buradayım..." Oğuz Atay'ın Biyografik ve Kurmaca Dünyası,. Atay'ın kitapları ve yaşamı, kitaplarındaki karakterlerin atay'ın gerçek yaşamdaki karşılıkları falan üzerine. ablama kitap ver bana dediğim bir gün elime tutuşturduğu bir kitap. bitmek üzere ve atay küllüyatına tekrar dalma isteğiyle doluyum bu nedenle.
anlayacağınız, bu kış daha gelmeden kışa dair keyifli planlar yapmaya başladım bile.

okyanus...

2010-09-07T01:00:00.002+03:00

bir küçücük nehircik varmış,
şimdi karışmış en büyük okyanusa.

kendisinin ve ailesinin takdir edilesi mücadelesini içim hep pırpırlayarak takip ettiğim bir nehir, okyanus artık.

hayat ne boktan be...

BİR OĞUL

2010-08-29T02:51:00.002+03:00

sen dünyaya gelirken, tek bir şey diledim: Çok şanslı ol oğlum. Çok yaşa, iyi yaşa, sağlıkla yaşa, uzun yaşa. benim olabilecek ne varsa senin olsun. Ömrümden al, ömrün olsun. Seni seviyorum oğlum. İyi ki doğdun, iyi ki varsın...

SICAĞA VE NEME İNAT SONBAHAR DÜŞLERİ

2010-08-15T01:26:00.002+03:00

Tanrım, 'havan 'batsın.

sedece cacık yemek istiyorum.

sıcağa dayanmada ruhumun limitlerini zorluyorum.

olan oldu,panik bozuk bir elektra olarak minibüsçü minübüsün kapısını kapatmışsa titreyen elime ayağıma, ağzımdan çıkmaya çalışan kalbime inatla mental kontrol uygulayıp minibüsten kendimi atmıyorum. oysa atmak istiyorum.

eve dönerken elime telefonumu alıp son arananların ilk numarasından onu bulsunlar diye hakan'ı çaldırıp kapatıyorum.biliyorum, bu havalar böyle giderse işe yarayacak bu numaram...

tanrım, oy tanrım, yeter artık diyorum.

eyyamına daaaaa bahurunadaaaa

2010-08-06T21:36:00.002+03:00

yanıyorum
öyle böyle değil, camı çerçeveyi indirip
yakamı bağrımı yırtıp
nem diyom neeeeeeem diye yokuş aşağı bağıra bağıra koşmak istiyorum.
derim bile fazla şu an, soyup şu body worlds sergisine bağışlayabilirim.
yanıyorum. eyyam-ı bahur beni fena çarptı.
mahur beste falan yok, müjganla ağlaşıp duruyorum.
kendimi sonbahara dek dershanede kullanılmayan dondurma dolabının içine kilitlemeyi düşünüyorum.
kendinize mukayyet olun.
delirmeyin.

Ailecek sıcak ve nemden hazetmeyiz de.

2010-07-20T20:53:00.008+03:00

Havuza gitmeye karar vermiş ve hatta kararlaştırmıştık bile ablamla bugün için. ama daha dün geceden balkonda otururken kuzeyde hafif hafif çakan şimşekler, hımmmm dedirtmişti bana. sabahsa ses efekti haaa'ya evrildi.

bari işe gideyim de işi kırma hakkımı havuza gidebileceğim bir güne saklayayım diye düşünüp elimde kahvelerle hakan'ı uyandırmaya yollandım.
gece koluma attığı yumruk nedeniyle kızgındım ona aslında. yatakta dönerek yumruk çaktı adam koluma uykusunda ya.ben de uykuda olduğum için yumruğu yediğim esnada neye uğradığımı şaşırdım. kendimi kakılmış gibi hissettim. rüyaymış. yumruğu yiyince nevrim döndü, ama derin uykuma şükretsin. yaaaa yoooo yuuuuh gibi mıyışık tepkilerle ucuz atlattı. sabah kahve tepsisi elimde, uyandırırken hatırladım bir an gece olanları , elim titredi billa. ama sonra bir başka gece de ben rüya bahanesiyle teperim,ödeşiriz deyip, en güzel gülümsememle "günaydıııın" demeyi tercih ettim. intikam soğuk yenince en bir güzel oluyor diyollaaaa, bakalım doğru mu? sonucu bildiririm bilahare.

hakan uyandı, ama ne rüyasıysa o gördüğü, ruhunda dövüş devam ediyordu sanırım, surat sirke satıyor. yo yo, sirke satacak bir surat bile yok, bildiğin suratsız.

sıpamızın karnını doyurduk, yola koyulduk düldülümüzle. tam yarı yola geldik ki, ablamı arama niyetiyle telefonumu arandım ve bir elektra klasiği, telefonumu evde unuttuğumu fark ettim. uflana öfleye söylenirken aksiyon filmi sahnelerine döndü ortalık. bizim düldül keskin manevralarla cayırdayarak yolu gerisin geri kat etmeye başladı. ne gerek var, niye dönüyoruz falan diye bağırmaya kalkışmadım bile, hakan bildiğim hakan değil. ne rüyaymış be deyip koltuğuma pıstım. telefonu aldık, tekrar yola koyulduk, beşiktaş'a yolda kimbilir kaç kez aha şimdi diğer şoför de inecek kesin kapışacak bunlar korkularımla vardık. neyse ki diğer şoförler de anladılar hakandaki elektrik yükünün fazlalığını da, sorun çıkmadı. deli deliyi görünce sopasını sakladı netekim. arabadan inerken tüm cesaretimi toplayıp "kendine dikkat et yavrus!" diyebilidim. tüm yolculuk boyunca ağzımdan çıkan tek laf da yolculuğun sonunda ettiğim bu laf oldu zaten.
işyerimde iki üç bardak çay içme zamanı ile zamanı kollayarak hakan'ı aradım.
-vardın mı sağ salim kimseyi öldürmeden ya da kendini öldürtmeden, dedim.
-hı hı, dedi.
-kendimi odaya kilitleyip yalıtayım di mi ben bugün, diye de sordu.
-bu yaştan sonra hapishane ziyareti yapmak istemediğimi açıkça belirtip evet dedim, kesin yalıt kendini insanlardan.

bir sabah kahvesi aldım kendime hakan'ın sağlığı ve selameti haberini almış olmanın rahatlığıyla. esnafa özenip kapının önüne attığım sandalyeme kurulup kahvemi içiyordum ki, gümbürdeyiverdi hava, yağmur boşandı.
kendi kendime gülümsedim, hakan akşama pamuk gibi gelirdi eve, emindim.

Not: Fotoları kaydederken mutlaka linklerini de kaydederim bilgisayara, ama bununkini atlamışım. emeğe saygı +rep tamam, amma velakin özür dilerim valla.

SUSMA, İNTERNETİNE SAHİP ÇIK.

2010-07-15T14:12:00.002+03:00

ŞURAYA GİRİP OKUYALIM.

ŞURAYA GİRİP BLOGUMUZU GÜZELLEŞTİRECEK GÖRSELLER TOPLAYALIM.

ŞURAYA GİRİP DESTEĞİMİZİ ESİRGEMEYELİM.

ŞURAYA GİRİP ELİM SENDE OYNAYALIM.

BÜTÜN BUNLARI YAPALIM Kİ BLOGLARIMIZ ÜZERİNDE SÖZ SAHİBİNİN SADECE KENDİMİZ OLDUĞUNU GÖSTERELİM.

yalancı yarim

2010-07-11T22:09:00.003+03:00

akşam ki bu akşamdır, yaz artık dedi bir ses.
bilirisiniz beni ben öyle bir ses bana bir şey deyince önce bir tırsarım.
eüzüüüüü diye zıpladım bu sesle de, ama çabucak tanıdım sesi.
ulan özledim yazmayı be.
dertsiz tasasız sinirsiz saçma sapan bıdır bıdır yazmayı.
dur dedim yazayım bir şeyler.
açtım yeni yazı şeysini, aklıma bir müzik takıldı, bıraktım yine sayfayı, gittim fizy'ye. bir saattir de oradaydım. unutmuşum bana melül melül bakan yeni yazı şeysini.
kahve almaya gittim geldim yine balkona, açık sayfalara tıklayıp sosyal medya takiplerimi- eheheh, evet o sosyal medya şeylerinde oyalanmayı pek seviyorum. hatta blogger'ı onlarla aldatıyorum bile denebilir. ama bir şey itiraf edeyim mi, bir noktadan sonra blogcuğumun yerini tutmuyor, valla.- neyse, sosyal medya takiplerime bakarken bir baktım yeni yazı yalan olacak yine.
ıııh dedim, bu sefer olmayacak.
kendimi yeniden blog terbiyesine alıyorum ahali.
yazacağım yazacağım yazacağım.
bu ne böyle, oraya like'la, buraya retweet yap sığlığından sıkıldım - yalan-
yalanım varsa ne olayım- vuvuzela ol-
ıyhhhh, ne iğrenç ses o öyle allasen. fil boğazlıyorlar gibi.

neyse, uzatmayayım.
iyiyim şükür.
tatil bitti.
ayağımı bir kere o da havuz olmak üzere suya soktum.
derim beyazlıkta fosforlu bir moda dönüşecek bu sene de güneşlenmezse.
tuzsuzluktan kokmak ise ayrı bir sorun.
artık iş başladığına göre, arada havuza kaçmaktan başka da şansım kalmadı.
tabii yağmur yağmayı sürdürürse onu da yapamam.
aman yapmayıvereyim, yeter ki yağmur eksilmesin tepemizden.
fizzy'de dolanırken de bunu buldum.
uçuyorum falan demezden önce pek severdim doğan canku'yu.
sonrasında tırstım.
uçar mı insan be.
şey gibi bir itiraz bu, hani

olur mu hiç üç kulak
dön de aynaya bak

gibi. uçar mı doğancım insan? cık cık cık...
buyrun ama, bu şarkısı pek güzel:

2010-06-29T18:45:00.002+03:00

şaka maka nedir bu havaların durumu böyle?
bir yandan güzel, hatta benim için süper.
ama bir yandan da, insan merak etmeden duramıyor bu sonbahar-kış-ilkbahar- kış yeni mevsim döngüsünün halini.
şöyle pırıl güneşli sıcak yaz günleri olayı bu sene epeeeeeey gecikti. 5 gün falan akşamları balkonda oturdum desem yeri var. hatta o oturmalarımın en az üçünde sırtıma bir mont falan da attım yani, serindi.
yaz sıcağı gelse de bir hafta kadar, kafamızı kaldırıp pırıl pırıl güneşli dediğimiz, ya da öylesi günlerin sonunda yaşanan kızıl günbatımlı yaz günleri yalan oldu gibi bu sene.
ha bana göre hava hoş, yeni mevsim döngüsü bu ise, kutuplara vize işlemleriyle uğraşmama gerek kalmayacak demektir, ki oh be...
ama merak işte, n'oluyo kuzum bu havalara?

2010-06-24T16:55:00.002+03:00

odamda uğraştığım her şeyi iki tıkla kapatıp daldım bloguma.
yeni bir işyeri programı alındı dershaneye ve herkes gözünü dikmiş ,bana bakıyor.
öğreneceğim de öğreteceğim.
beklentileri bu.
e ben nasıl öğreneceksem bir zahmet sizde öyle öğrenin di mi ama?
öğreneceğim ve öğretmeyeceğim.
aşağıdaki aptal esmer ve aptal sarışının yaptığını yapıp dudaklarımı büze büze ' bilmem ki nasıl yapılıyoooor' diyeceğim bel bel bakıp süzgün gözlerimle.
yetti lan.
geçen cuma yıllık iznime ayrılırım diye hesaplamıştım, haydi şu yeni sistemi öğreneyim de gelince bunalmayayım diye erteledim. bir haftada sistemi de çözdüm çözmesine, ama gösterdiğim iş yapılmayınca ben neyi bekleyeyim ki.
bu elektra bugün bildiğiniz gibi değil, burnundan Eyyafyallayöküll yanardağından beter lav püskürtecek birazdan, sonra kitlenip kalacak yine.
en güzeli ceketi alıp çıkmak hemen işyerinden.
haydi eyvallah...

2010-06-14T14:26:00.002+03:00

sağ omzumu kürek kemiğim hattı boyunca ele geçiren sancım ve ben 5 gündür birlikte yaşıyoruz. bugün elimi kullanıp mouse tıklatabilecek güç bulabildim kendimde.
geçen perşembe akşamı saat sabah 5'te yataktan kalkmak isteyip nefes bile almaktan korkutan bir sancıyla yatağa yapıştığımdan beri canım sırtımda. sabahın köründe gidilen acil, olunan iğne, sürülen jeller, yutulan haplar sonrasında bugün bile 10 dakikadan fazla aynı pozisyonda oturamaz durumdayım.
en büyük hatam, ilk gün olduğum iğnenin geçici iyileşmesine kanıp işe gitmem oldu. gün iş sonuna dönerken iğnenin etkisi geçmiş ve ben beni bekleyen o yol boyunca ne halt edeceğimi düşünür hale gelmiştim.o günkü zorlamalarım daha da beter hale getirdi sinir sıkışmasını. en nihayet iki gün üst üste sağ kolumu hiç kullanmadan, sağ yanıma hiç dönmeden ahlaya puflaya ve bazen sancıdan ağlaya ağlaya bugüne geldim. bugün eh durumdayım. her an başa döenebileceğim korkusunun getirdiği asgari hareket kabiliyetiyle bir gün geçiriyorum şimdi işte. perşembe günü o kadar sinirlenmiştim ki, sanırım o gerginlikle sıkıştım kaldım. öncesinde zaten sıpanın sınav gününde yoklayan bir ters durum vardı. perşembe günkü çıldırmam beni bu hale koydu. neyse, güzel günler göreceğiz di mi çocuklar?

2010-06-06T22:38:00.002+03:00

çok şükür çok şükür...
çok sevindi.
tv karşısında doğrularını futbol tezahüratlarıyla karşılarken hakan'la ben öylece izledik onu rahatlamış bir biçimde.
yanıtlarını kontrol ettikten sonra sarıldı boynuma ve bir müddet kasıldı kaldı. onun kolları gevşerken önce sağ kürek kemiğinden başlayan, şu anda tüm sırtımı adeta taş bağlanmışçasına kazık kestiren bir kasılma geldi oturdu benim sırta.
o gevşedi, ben kazık.
nefes bile aldırmayan bir ağrı. haydi bakalım.
bir sene daha geçti gitti. o rahat ya, benim sırtım gevşer elbet yarına.
önemli değil.
çok şükür çok şükür.

2010-06-05T11:54:00.004+03:00

cuma'dan beri izinliyim.
beriye gel, dün ve bugün yani.
ama -den berili yazınca çooookmuş gibi duruyor.
tek taşımı kendim aldığım gibi, kendi iznimi de kendim verdim.bu kısmı keyifliydi.
gelmiyorum ben bu haftasonu dedim, oldu bitti.
hoş ' niye ' diye sormalarıyla sinirim az zıpladı.
öküz müsünüz,ciddi ciddi oscar'lık rol mü kesiyorsunuz demedim tabii, ama üzüldüm.
kızmaktan ziyade üzülürüm ben böyle incelikten yoksun durumlarda.
ulan anneyim, bir çocuğum var, bu hafta sonu onun sınavı var, siz incelik göstermediniz, ben emr-i vakii ile yazdım izni kendime. size sadece aaa, iyi düşünmüşsün demeyi bırakmışım, siz ' niye' demeyi tercih ediyorsunuz.
bravo valla.
ben de sizi düşünmeyeceğim bir daha.
neyse, dünden beri evde oğlumu pışpışlıyorum.
hoş, gereksinimi yok gibi duruyor, soğukkanlı.
ama mesela bu sabah saat 8'de tepeme kocaman gözleriyle dikilip, 'anne, bugün değil sınav değil mi? emin misin bak.' demesiyle sezdirdi azıcık ruhunu güzel eşek gözlerinden. bir de sabahtan beri onu alayım sıpam sana, bunu pişireyim sıpam sana tekliflerimi, ' aman anne, çok yemiyeyim ya, bir de motoru bozarız ' demesiyle açık etti sınavı önemsediğini.

neyse, bugün için özel olarak hazırladığım film koleksiyonumla planlanmış bir günümüz var oğlumla.
hava çok sıcak diye dışarı çıkmayı ikimiz de istemedik. ben bir ara alış-veriş seferine çıkar, hemen dönerim ama. bırrr, yaz mevsimini sevmiyorum.

bir dua uydurduk sıpayla. benim sıpacık sevgili ekmekçi'min çiçek kızı ile aynı kaderi paylaştıkları için demin ona da yolladım duayı.
buraya da yazalım uğur olsun:

adımız hıdır
elimizden gelen budur
şu içtiğim sudur
beni bunalttın ya ey sınav
benden beter sen kudur.
amin...

haydi bakalım, herkesin çocuğuna bu cinnet ülkede iyi şanslar, başarılar.
bir de, sınavını yiyeyim sıpalarrrr, size bir şey olmasın...

2010-05-28T09:52:00.004+03:00

panele tıklayıp yazacağım bir şey var mıydı?
yoktu tabii.
benim blogumla ilişkimde geçirdiğim tüm aşamalardan sonra geldiğim aşamada artık şöyle oluyor; koşa koşa ay dur şunu da yazayım, şunun da fotosunu koyayım diye değil de, ay garibim pek ihmal ettim duygularıyla tıklıyorum canımdan öte can blogumu.
bu sabah yolda gelirken blog, abbasağa parkında çimen kokusu duşu yaptım. bak onu yazabilirim sana. hatta duşum kokuyla kalmadı. parkın tüm sulama tesisatı açıktı, serpintili bir yürüyüş yaptım çimen kokuları arasında parkta.
sonra beşiktaş'ta ıhlamur kokuları ele geçirmeye başladı etrafı, onu da diyeyim de hatırın kalmasın. ha bir de dutlar var tabii. eskiden bütün buralar dutluktu evladım blog.
sonra , ofise inersem her an iki tipi tepeleyebilirim bunu da yazmam lazım. hatta bunu yazmaktan öte yapmam lazım ya, güzelliğimden ödün vermek istemiyorum. bu nedenle kendimi odama kapatıyorum bir kaç gündür işyerinde. tıkırt tıkırt internetteyim kaç gündür. ders mers de yok. ense yapıyorum diyeceğim, ama o sırada beynim aşırı mesaiden su kaynatıyor aslında. ıyhhhh, ben bu sıra çok çok sinirliyim blog. insanların profesyonellikten anladıklarının sadece ben ne istersem onu yapayım, sen de bir güzel bunu içine sindir olamsı beni hayretlere ve şiddete dönük gayretlere sevk ediyor.
korkma korkma, yapmam tabii blog.
havalar da diyorum blog, amma ısındı değil mi?
keşke olmasa, yapmasa bunu.
baki selam eder, öperim blog.

2010-05-24T21:45:00.004+03:00

Ne güzel yağmur yağıyor son günlerde.
yaz gelmeyecek işte, gelmeyecek şımarıklığıyla yağıyor da yağıyor.
sanki 10 gün kadar önceki o birden bastıran deli sıcaklarla yaz geldi, geçti, yerini sonbahara bıraktı ve önümüz kış.
e sonbahara en çok çay yakışır di mi?. bir dilim de limonla denemek lazım üstüste, bardak bardak içiyorsak.bir de dizi açmak lazım bilgisayardan. millet lost'u bitiriyorken bugün, ben son 2 sezonun el değmemiş bölümlerini yine elimin tersiyle itip Grey's Anatomy ile sezon finali vedalaşmasına girişiyorum. 23. bölümde, tam sezon biterayak , tam da 'ıyhhhh, bu kızlar mutlu olunca salaklaştılar' dedirten bir sezonun sonunda, yine yeni sezonu hevesle bekler kıvama getirip vedalaşıyorlar benimle. yalnız geçen sezonda verdiğimiz george o'malley firesinden sonra alex karev de gideydi kızacaktım artık senaristlere. neyse ki pek de ısınamadığım yenilerden iki fireyle kapadık sezonu.

e yağmur hala yağıyor inceden inceden. o zaman gel gel eden house'un da iki bölümünü yağmur eşliğinde izleyelim. ama bu sefer sertleşsin içeceğimiz, limonlu çay da neymiş? bir fincan acı kahve eşliğinde seyreyleyelim house'u.
house da sezon sonuna doğru ilerliyor artık. iki bölüm ya kaldı ya kalmadı bence. üstelik bir terslik olmazsa normalleşmiş,mutlu bir house'la şaşırtarak veda edecekler gibi sezona. mutlu house olmaz, olamaz. hele uyumlu ve normal house iç bayar ya, dur bakalım.

FOTO

Gelinlerinden gelenlere...

2010-05-20T23:44:00.006+03:00

Daha önce de ya da daha daha önce de dediğim gibi, oğlumun atalarına saygılarımla...

2010-05-19T20:06:00.006+03:00

minnet duygusu eksik insanlardanım ben.
çok az şeye bakıp coşup taşıp engellemeye çalıştığım gözyaşlarımla derin bir minnet duyumsarım.
eksikliğini de duyarım bu minnet duygusunun.
çünkü minnetle dolup taştığım o nadir anlardaki aşkın ruh hali pek güzel.
ama bu minnet de ' minnet duyulacak, duy.' tadında duyumsanmıyor ki.
olmayınca olmuyor.
bu nedenle tatminsiz biri mi sayılırım, yoksa sahip olduğum her şeyi dişimle tırnağımla ben var ettim ukalalığından mı geliyor bilmiyorum.
yooo, aslında biliyorum.
ikincisi.

çok mutluyum.
zira, bugün yine minnet duydum.
oraya getireceğim lafı.

sabah bir zorunlu okul töreni gezmesine gittik geldik sıpayla, e saat erken. sabah kalkarken beni sinir eden erken kalkma mecburiyeti, alışverişi bile bitirip eve geldiğimde hala erken duygusu yaşattığı için gözüme pek iyi göründü.

kahve keyfi, ortalık toparlama, yatıp iki bölüm house izleme gibi geleneksel ev elektrası davranışlarını sergiledikten sonra mutfağa yolladım kendimi. önce bir yıkama paklama seansı gerçekleştirdim mutfakta. ne zamandır gün ışığında görmediğim için mutfağımı ne rahattım oysa. gün ışığı altında fayanslardaki yağlar, ocaktaki lekeler, dolap kapaklarındaki parmak izlerine zoom yaptı algım tabii. eylem kaçınılmazdı. iyi de geldi üstelik. ovalamak, silmek, parlatmak, düzenlemek insanın zihnini de derleyip toparlayan, düzene sokan şeyler. en azından bende böyle. ütü yapmak da meditasyon seansı gibidir benim için mesela. bir tek toz almak sinir eder beni. neyse, mevzuu bu değildi.

temizlenmiş mutfağıma sabah alışverişinde aldığım yemek malzemeleri bir güzel yayıldı. önce el altında fazlalık eden, ama pişecek her şeye takviye olacak maydanoz, dereotu, taze soğan yıkandı ve sirkeli suya yatırıldı
servis öncesi üzerine beşamel sos kaşar takviyesiyle fırınlanacak bol dereotlu kıymalı kabak pişti. ardından naneli kremalı domates çorbası. işten geldiğimde dert olmasın diye kaşar peyniri bile rendelenip kapaklı cam kaseyle dolaba istiflendi. ardından mercimek yemeği pişirildi. pirinç yokmuş bir avuç boncuk makarna boca edildi, pek de güzel oldu. taze patates vardı tezgahta, çamuru fırçalanıp su dolu tencereyi boyladı haşlanmak üzere. tezgaha yufkaları yayıp dört eşit üçgen elde edeceğim sırada yorgunluğumu alıp hafiften içeriden el eden ' hay ben senin iş güç gibi' duygusunu silip götürsün diye bilgisayarı kapıp getirmeyi akıl ettim. açtım müzik dosyalarımı, ne dinlesem ne dinlesem diye bakınırken, carlos gardel ilişti gözüme.
'tango ha?' diye sordum kendime,ardından ' neden olmasın' dedim yine kendime ve elimi aklımı carlos gardel'e bırakıp yufkaları börek formuna evirmeye başladım. bir, üç, beş şarkı derken, meşhuuuur comparsita başladı. ayaklarımı tango adımlarıyla şenlendirirken düğünlerden ne kadar sıkıldığımı düşünmeye başladım. comparsitalı düğünlerde sıkılmakla büyüdüm ben. bir ara, ergenlikte sanırım, hani böyle süslenmeyi sevmeye başladığım zamanlarda sever gibi oldum, ama çabuk geçti. ben düğün müğün derken kendi kendime birden Adalet Ağaoğlu'nun tam da o ergen dönemlerime denk gelen tarihlerimde okuduğum ve beni şekillendirdiğini okurken bile hissettiğim ' Bir Düğün Gecesi'ne zıpladım. Elim yufkaya gül formunu verirken ağzımdan . Bir Düğün Gecesi'nin uyumsuz karakteri Tezel'in sözleri dökülüverdi: ' Ölmeyeceksek, içelim.'

Sonrası aklımda tüm okuduğum, izlediğim, dinlediğim ve beni ben yaptığını dinlerken, okurken, izlerken bile duyumsadığım biiir sürü kitap, film, şarkının olduğu bir sandık vardı da sanki, Tezel o sandığın kapağını açmış gibi oldu.

işte o anda minnet duymanın o müthiiiiş duyguları geldi, taşırdı beni. sevinç, sevinç, sevinç ölecek gibi oldum. tüm bu kitapları, filmleri, şarkıları bulduğum için, onlarla yolum kesiştiği için, hayat bir şekilde beni onlara götürdüğü ya da onları bana getirdiği için ağlayacak kadar sevinçle minnet duydum hayatıma.

o sırada patatesler de soyulmuş, maydanoz, taze soğan, domatesle karışmış ve böreklerle birlikte akşamüstü çay yanına mideye indirilmek için hazır olmuştu. tüm işlerim bitmiş, kulağımda carlos gardel, mis kokulu, gün ışıklı, kap kap yemekli bereketli mutfağımın ortasında durdum. manzara karşısında bir keyif sigarası yakmak için elim sigara paketime giderken, Tezel'e dedim ki;' içmeyeceksek ölelim be tezel.'

son olarak,hep beraber şu şarkıyı söyledik: ' minnet ne güzel, hop ne güzel... '

2010-05-15T00:24:00.003+03:00

saati sabah 6:30'a kurmuştum.
ama saatlerle psikotik bir ilişkim vardır. kurduğum saatten 15 dakika sonra beni uyandırabilenleri sever ve seçerim.
nitekim 7'ye çeyrek kala uyandırdı sevgili saatimin alarmı beni.
sıpanın kahvaltısını hazırlarken kahve suyum kaynadı.
ama ben o arada ciddi bir kılık bile giymiştim üstüme.
evet, kireç çözücü gerek ısıtıcıma. artık ilgileneceğim onunla, endişeye mahal yok.kınayanlar ise tıktırıp gitsin.
ciddi kılık mülakatta muhatap olacağım müfettiş şerefine.
ama mülakata daha var.
daha önümde yazılı var.
daha da önümde sıpayı uyandırmak var.
sıpa uyanırken hakan'la kahve içmek var.
sınav kaygısı şımarıklığıma çapaklı ses ve gözlerle katlanan hakanla ve kap da gel o sertifikayı diyen sıpayla öpüşüp çıkmak var.
metrobüste ders notlarına bakmakla bakmamak arasında cebelleşmek var.
yıllar sonra sınav için kalem ucu açarken kalemtraşla,midemin kelebek olup ağzımdan çıkmaya çalışması var.
tüüüm sınav kaygılarını küçümsediğim öğrencilerime ruhen bir selam çakmak var.
sınavdan 94 alıp çıkmak var.
mülakata kadar geçen 2 saatte 7 haftadır anneleriymişim gibi duyumsadığım gençleri sakinleştirmek var.
yemek ve kahve keyfi var.
bol bol fotoğraf çektirmek var.
mülakata girip müfettişle geyik yapmak, çekebileceğim en kolay soruyu çektiğimi fark edip kahkaha atmak var.
mülakatı da 100'le terk edip zıp zıp zıplamak var.
sertifika töreni var.,kağıt parçasını elime alınca eee, ne oldu yani şimdi deyip yabancılaşmak var.
sonra bunun emeklilik planım olduğunu düşünüp yeniden şımarıkça sevinmek var.
tek başına sevinmek yetmeyince nazının geçeceği herkesi arayıp onlar tarafından şımartılmak var.
varoğlu var.

2010-05-11T23:28:00.004+03:00

sabah alelacele çıktım yine evden.
son haftalara giridiğim şu günlerde evden çıkmak için kendimi ikna etmem gün geçtikçe zorlaşıyor.
başlarım ulan eğitimine , seminerine, sertifikasına duygusuyla, haydi gülüüüm, haydi güzelim dayan motivasyonu arasında geçiyor sabahlarım.
tam 7 haftadır hiç boş günsüz her gün sokaklara vuruyorum kendimi.
7 - yazıyla yedi- haftadır.
dayan...
sabah çıkarken gözüme pek güzel gelen suretim, dolmuşun aynasında beni yalancı çıkarıyor.
berbat görünüyorum.
üstte cayırtılı renkten bir anneler günü hediyesi bluz, yüz desen o cayırtılı renkle iyice solgunlaşan bitik, çökük bir yüz.
zaten uykumu alamamış bir hırtım her sabah gibi bu sabahta.
aynayı da kıramıyorum.
üstelik insanlar sabah sabah nasıl bu kadar yoğun ter kokarlar, onu hiç bilemiyorum.
sadece saydırıyorum içimden bildiğim tüm küfürleri.
atıyorum kendimi ineceğim durakta aşağıya.
aklımdan aynadaki berbat yüzüm hiç gitmiyor.
derse girmeden makyaj yapayım azıcık diyorum ve dediğim anda, banyoda çamaşır makinesinin üzerinden bana el sallayan makyaj çantam beliriyor sinematografik hafızamda.
dramatik bir görüntü tabii şu an izlediğim sahne.
dur diyorum, yolumun üstündeki ucuzcuya girer bugünlük idare eder ucuz yollu bir şeyler alırım.
giriyorum da zaten.
rujları karıştırıyorum önce.
bluzumun cayırtısıyla yarışır bir rujun testerını alıp patavatsız ve pervasızca sürüveriyorum dudağıma.
oldu, fena değil.
numarasını veriyorum satıcı kızcağıza, o çekmeceden verdiğim numarayı ararken, allıkları kurcalayıp ruja uygun bir tanesinden yine test ediyorum güzelim elmacık kemiklerimin üstünde.
ah, bu da oldu.
zaten ne olsa ilk halimden daha güzel olurdu.
onun da numarasını veriyorum kızcağıza.
kızcağız çekmecelerin birini açıyor birini kapıyor.
bir 5 dakika cebelleşiyor ve dönüp, yok diyor. ne seçtiğiniz rujdan ne de seçtiğiniz allıktan kalmış.
başka bir numara versek?
bir an eh alayım başka bir numara derken, yok yaww oluyorum.
durumu gayet de kınar gözüküp pişkin pişkin , ama renklenmiş bir yüzle çıkıyorum ucuzcudan.

ANNECİĞİM SENİ BEN CANIMDAN ÇOK SEVERİM...

2010-05-08T22:01:00.004+03:00

2010-04-16T23:43:00.001+03:00

bugün kadıköy iskelesine vardığımda çeyrek kala beşiktaş az önce gitmişti. bu demekti ki, yarım saat deniz ve ben başbaşaydık. denize uçmayalım ya da bile isteye varmayalım denize diye konmuş demir parmaklıklara yaslandığımda elim doğal olarak ve hakkaniyetle sigara paketime gitti. hakkaniyetle, çünkü vapurda sigara paketime uzanamayacak olan elimin denize karşı şık bir jestle sigara tutma hakkı vardı.
hakkını teslim ettim ellerime. sıkıştırdı uzun ve güzel parmaklarının arasına sigarasını.
ve boynum en şık görüntüyü vermek için denize karşı sigara içen güzel, orta yaşlı ve zarif kadın görüntüsüne hafif , ama çok da boynu bükük görünmeyecek kadar hafif bir açıyla yattı sağ omzumun üstüne mırıl mırıl.
bir küçük bukle saç da eşlik ediyordu bu güzel kadın görüntüsüne.

saçlarım zaten epeydir kırgındı bana. uzattın uzattın da, niye her sabah en çirkin mandal tokalarla sıkıştırıyosun bizi kafa derine deyip duruyorlardı. bir küçük ayaklanmacı bukleye kızmadım o yüzden. bıraktım savrulsun hafif rüzgarla yüzüme gözüme. hatta bence çok da güzel görünüyordu denize bakan kadın yaramaz buklesi rüzgarda firar etmiş savrulurken.

sigarası, zarif parmakları, en güzel eğimle sağ omzuna en uygun açıyla eğilmiş boynu ve güzelim buklesiyle deniz kenarında denize dalıp giden bu güzel kadını acaip beğendim.

güneş yüzüne vuruyordu kadının. gözlerini kısıp denize dalmıştı.
çillerinin çıkma mevsimi geldi diye düşünüyordu kadın. çillerini severdi. her baharda güneşle birlikte canlanan bir florası vardı kadının. çilleri güneşi gördüğünde pıtır pıtır açardı.

çooook çok eskiden çillerini sevmezdi bu kadın. hangi kişisel anlaşmayla barıştım acaba çillerimle diye düşündü, bulamadı cevabını. bulamamış olması , zarif parmaklarını çok şık bir jestle burnuna götürüp çillerini sevmesini engellemedi ama.
bu esnada hafiften bir gülümseme de geldi oturdu hatta o güzelim dudaklarına.

ah, işte o an, gülümsediği o an var ya, çok güzeldi.

gülümsemek ne kadar da yakışıyor ona diye düşündüm. ne ilginç, o sırada o da gülümsemenin kendisine çok yakıştığını düşünüyordu. hatta daha çok gülümsemeliyim diye de düşünüyordu. hatta gülümsememek bile yakışıyor bana diye bile düşünüyordu gafil.
ama bence gülümserken daha güzeldi.
o da zaten vazgeçti gülümsemezken güzel göründüğünü düşünmekten. denizin dibindeki balıktan çok minik kurtçuklara benzeyen şeylere bakarak daha da çok gülümsedi .

o güzelim omzuna eğilmiş güzelim boynuna gitti elleri. parmaklarının çok çok güzel olduğunu söylemiş miydim? o güzel parmakları çillerinden sonra güzelim boynuna da bir selam vermek istemişti anlaşılan.
güzelim boyun parmakların şefkati karşısında gevşeyiverdi. sağ omzun gönlünü aldığını düşünüp sol omzu şenlendirmeye gitti.

o esnada vapurlar geçiyordu.

bir vapur laf attı kadına. kadın utangaç bir gururla vapura baktı.
bir daha baktı.

bir daha baktığında ne kadar salak olduğunu düşündü.
çeyrek geçe vapuru da gitmişti.

2010-04-04T23:40:00.003+03:00

sabah.
korkunç bir uykusuzlukla uyandığı her sabah gibi, göz kapağına kürdan sokup aralamaya çalışan ve gözü çatır çatır çatlayıp düşen çizgi film kedisi kıvamında bir elektra.
banyoda, yüzünü yıkıyor.
banyo camının açıldığı balkon cihetinde bir gugukçuk kuşu.
gurulduyor.
elektra aynaya bakıyor,silüet halinde seçiyor hedefi. makyajla örtmeye çalışacak uykusuzluğunu.
fırçayla yanakları renklendirmek 2 sn.
gözü kapalı bile yapabilir.
yapar.
yaptı.
gözün üstüne pembe tonlarda far sürmek de kolay.
zira göz kapağını kapatmak lazım far sürerken.
kapak kapalı zaten.
zor kısım şimdi başlıyor.
kirpikleri canlandırmak için rimel şeysini kullanmak.
e bu gözü dibine kadar açmayı gerektiren bir eylem.
zor yani.
gözü kandırmak için dil dökelim bakalım.
haydi benim güzel eşek gözlü gözüm.
bak birazdan çok güzel olacağız.haydi,açıl bakayım.
tamam.
rimellleme işi de bitti.
göz açık.
aynada kendini gören elektra dehşet içinde.
elmacıklarının üzeri koyu bir çizgiyle boyanmış.
bir de nereden öğrendiyse burnunun ucu top biçiminde bronz bir topçuk.
göz kapağının pembesi, gece makyajı için bile fazla.
rimelse, kirpiklerin üstünü ben boyayıııım dercesine üç beş kat sıvamış.
gugukçuk ezgisi aynı, sözü farklı bir demde sabahın köründe.
mahmureeeee
şeküreeeee.
hı?
yok yahu, dur bakayım, hakikaten mi öyle diyor?
mahmureeeee
şeküreeee.
el sepetin içindeki makyaj temizleme sütüne uzanıyor.

2010-04-03T22:04:00.002+03:00

bazen elimin altında ne varsa toplayıp geçmişe bir yere ışınlanmak istiyorum. canlı cansız benim olan şeylerle birlikte eskiye taşınmak, terk etmek duygusu sarıyor şimdiyi . bazen demiştim değil mi? vazgeçtim, bu sıra çoğu zaman.

eskiden sıkıldığım zamanlarda bu ileriye, o an beni sıkan şeyin bittiği, o an için bilmediğim, gidinceyse hemen uyum sağlayacağıma inandığım geleceğe kaçmak isteği biçiminde yaşanırdı bende.

şimdilerde nedense gelecek fikrine sıcak bakmıyorum.

yoğun günler yaşıyorum.

çok çok çok işin, zaten dar gelen aynı vakte sığdırılmak zorunda kalınması kadar insanı zorlayan bir şey yok.
hani zaman izafi bir şeydi.
uzasa ya içine aldığı her yeni şeyle birlikte.
yok...

ben de ne yapıyorum? yaptığım her şeyi daha yüzeysel yapıyorum. detaylara vakit yok.

yaptığım yemeklere mesela bu sıra sevgimi değil, sadece soğanı, yağı, salçayı unutmadan katmış olmayı bile başarı sayıyorum.
üstelik böyle de gayet lezzzetliler.

soluk almak bile , hem de bu güzelim bahar havasında , onun hakkını verircesine derin derin değil de, kesik kesik. yetecek kadar.
içimde bir yerde felaket bir siyah var, bastırıp duruyorum.
baharın mavisi de yardım etmiyor değil.
iyi ki, iyi ki...

not: ben böyle dramatik dramatik yazarken, tv'de yüzüklerin efendisi var. sıpa savaş alanını yorumladı, ' bu savaşta çok şehit veriyorlar be!' . allah rahmet eylesin yahu...

2010-03-25T22:53:00.000+02:00

buyrun benim...

öyle komik haller içindeyim ki bu sıra, az kaldı yaşlandım sanırım diyeceğim.

ay camı kapayayım yine tutulacağım, ay bunu yemeyeyim yine motoru bozacağım, ay ayağıma çorap giyeyim yine üşüteceğim halleri bastı üstüme ki, - bu noktada en çok ablam okurken, hah geldin mi sözüme diyordur eminim- yaşlı , pimpirik bir insan gibi hissediyorum kendimi.

heheheyyyt, ben ki iki camı açar ortasına otururdum da bir hapşu demezdim.

ben ki çıplak ayakla taşa basmak kesmez, taşa soğuk su döker basardım da yine de aman üşüdüm demezdim.

ben ki on bardak demli çay, üstüne kahve içer, üstüne de üç limonu keser yerdim de midemin vücut içerisindeki varlığını bile hissetmezdim.

ne olduysa bu son aylar bana, bir sakınma geldi önce, sakınınca da arazlar ardından. işte tersine çekim yasası budur.

bu çekim yasasının düz olanı bir halta yaramıyor da, geliyor tersine olan ben de hep işlem tamam yapıyor.

ve fakat nedense içimde bir garip iyimserlik dolanıp duruyor bütün bunlara rağmen.
ne bileyim, sanki çok iyi bir şey az sonra köşeden dönüp koluma giriverecekmiş gibi ya da eve gittiğimde annemi evde bulacakmışım gibi ya da , ya da bilmiyorum işte.
ama çok güzel şeyler olacak gibi.

FOTO

2010-03-18T00:14:00.002+02:00

YÜRÜ BE HALİM...

canım sıkkındı bu gece.
aslında gün güzel geçmişti.
ekmekçimle ciğerci kedisi olmuştuk, sonra kahve keyfi de yaptık.
müdür limon sıktı son anda keyfime , ama müdür müdür müdür deyip hallettim, geçti.

sonrası iki üç keyifli ders saati, ablanın kahve sürprizi ile çıkıp gelmesi.

daha da sonrası erken eve gelecek bir hakan'a sarılıp canım ailem'i seyretme hayaliyle spagettiye eşlik edecek sos malzemesiyle eve koşturma.

daha daha sonrası evde ummadığın misafirler, sonra bir dostun sıkıntını unutturmak için uzattığı el.
sonra spagettiyi sossuz falan yeme bitirme.
sonra halim'in nihayet buluşmasına yetişmesi.

yürü be halim, kim tutar oğlum seni.
yanındayım koç...

2010-03-11T16:26:00.002+02:00

NE OLMUŞ ÖYLE FAKÜLTEME YAHU?...

bugün sıradan bir işgünü gibi başlamışken sabah, bakanlıktan kurum postamıza düşen bir duyuruyla birden hareketlendi gün benim açımdan.

mesleğimde atamamı ilgilendiren bir konuda, branş öğretmenliğimin yanısıra başka bir branşın daha atama olanağına kavuşabileceğim bir sertifika programı vardı beklediğim. 3-4 yılda bir yapılan, öncekileri başka illerde yapıldığı ve uzun soluklu bir sertifika programı olduğu için hem işime hem ev koşullarına uymadığından kaçırmıştım. şimdiyse hem yönetici olduğum için çalışma saatlerimi kendim ayarlayabilirim hem de programın verileceği il istanbul. yani kozmik şakacım ' haydi bakalım, buyrun elektra'nım.' demiş durumda.

ve fekat bugün tarihli yazıda son başvuru pazartesi. araya giren cumartesi ve pazar'ı sayma tabii bu koşulda. tipik mermer kafa işleri.

fakülteye gidip almam gereken bir kaç belge söz konusu olduğundan, 12:00 'da fırladım işyerimden. kabataş, oradan tramvayla beyazıt, girdim fakültenin kapısından kiiii, aman allahım, sanki özel bir gün ve sanki bütün üniversitenin tüm bölümlerini orada toplamışlar gibi kalabalık.
ama nasıl kalabalık...
bir de çirkin bir kalabalık.
yok, gençlerin dış görünümlerini kastetmiyorum. hepsi pek güzel, gencecikler.
fakültenin içinde tüm oturma yerleri falan kaldırılmış. ya bahçedeki üç beş sırada ya da koridorlarda ayakta tüm gençler.
hergele koca bir alandan başka bir şey değil artık.

ne güzel oturma yerlerimiz vardı bizim, koridorlarda, meydanda; bölümde toplaştığımız özel öğrenci odamız falan...
yok, şimdi ya anfinde derse gir ya da ayakta dikil sıkıl ve hatta en iyisi fakültede oyalanma , evine git yapmışlar gençlere.

ab standartları ya da oy avcılığı hesabı ile şişirilen kontenjanlar fakülteyi resmen eski topkapı otobüs garına çevirmiş. içim sıkıldı, çok üzüldüm. hayır biz gaz gaz gaz bir haltmış gibi yolluyoruz üniversitelere çocukları, karşılarına çıkan manzara bu.
ben şimdi okuyor olsaydım, fakültemi sevme gibi bir durum asla ve kat'a olmazdı valla.

neyse, az hayıflandım,sonra bana ne yahu dedim işime döndüm. bölüme çıktım, tek bir hocam kalmış eskilerden, kapıdan bir merhaba deyip kendimi tanıttım, tanıdı mı hakikaten bilmem , ama her zaman kibardı, yine kibar kibar sohbet etti benimle. çok oyalanmadan saygılarımı sunup indim öğrenci işlerine. dilekçeyi ver, dekan sekreterini bul, dilekçeye onay al, in tekrar öğrenci işlerine, olayın aciliyeti konusunda ilgili kişiyi ikna etmeye çalış, en son en azından cep telefonu numarasını kap şahsın, yarın öğlen sözü al, çık fakülteden. huuuuuuhhhhhh!....

durum şimdilik bu. eğer belgeler hazır olur, başvurum da kabul edilirse, 3 ay boyunca öğrenci olacağım yine.
hehehe, çok komik. bana ders verecek öğretmenin işi çok zor valla. çok pis planlarım var, acaip taktikler öğrendim şu vakte kadar öğrencilerimden ders kaynatmak için.

2010-03-08T08:35:00.002+02:00

ÇOK ACAİP...

dışarıda ışık çok acaip.
sabah bir terslik var duygusuyla uyandım ışık yüzünden. böyle turuncumsu, kehribar rengimsi, evet berbatım renk adları konusunda , ama renk de bir acaipti, ondan isim bulamıyorum.

böyle acaip şeyler olduğunda doğada,nasıl da geriliyorum . tırsmak falan değil de, bir garip tedirginlik.

cama yapışıp garip rengi izlerken öyle bir dalmışım ki, sıpayı alelacele yollamak zorunda kaldım servise. bir yandan da aklım izleyemediğim oscar ödüllerinde. bu sene teşebbüs bile etmedim izlmeye. o kadar yorgunum ki, en yorgun kadın oyuncu oscar'ını kucakladığım gibi uyuyorum zaten her gece. diğererini de bir şekilde öğrenirim nasılsa diyecek kadar ilgisizim bu sene oscar'a. neyse, sıpa servise bindi, el salladım. dışarıda da ışık biraz normalleşmeye başladı. ama sarımsı bir renk yine de var.

tv'yi açtım ki, deprem dedi daha ilk kanalda sunucu. daha az yaygaralı bir kanal seçtim, o da yaygarasız bir üzüntüyle elazığ'da deprem diyor. 18'di ilk haberi izlediğimde ölü sayısı, 40 dakikadır falan açık kanal karşımda, 38 oldu şu anda sayı. 6.0 diyorlar şiddetine, yani normalde, hasar verse de bu kadar can alacak bir şiddet değil. yuh diyoruz burada yine hep beraber. yuh demekten başka da bir şey yapamıyoruz.

ışık hala bir acaip dışarıda, avatar filmi dendiği kadar ödül alamamış , sevindim. sinema mı o be? seyirlik bir şey işte. 8 Mart dünya emekçi kadınlar gününe hoş bir denk gelişle, ilk kez bir kadın yönetmen almış en iyi yönetmen oscar'ını; Kathryn Bigelow, tebrik ederiz kendisini. bizim buralarda Oscar sönük geçti anlayacağınız. ışık bir acaip öncelikle ve azıcık bir depremde bir sürü kaybımız var. üstelik böyle bir ödül törenimiz olsa meslea, sulandırmadan güldürecek güldürükçümüz de yok bizim.

öyle işte, çok acaip...

2010-03-07T23:57:00.002+02:00

NEFESİN NEFESİME...

47...

2010-02-26T11:50:00.003+02:00

CEMREEEE, DÜŞERSİN GÜZELİM DİKKAT ET!...

FOTO

2010-02-18T10:58:00.002+02:00

kuştan korkarız dedik, sesinden değil...

işyerinde, odamın çıkıntılı, cumbamsı bir bölümü var .

dikdörtgen bir cam sadece, açılır bir pencere değil.

iki kumru yuva yapıyor gözümün önünde çaktırmadan, yan yan korkulu gözlerle onlara bakan bir kadına bakarak.

arada da cilveleşiyorlar. gurul gurul konuşuyorlar kursaklarından.

akşamüstleri tepemizde martılar şarkı kıyamet döneniyorlar.

sabahları yusufçuk - gugukçuk kuşları tekerlemelerini söylüyorlar.

bilir misiniz?

guguuukçuk, guguuukçuk
ne yersiiiin
pilavcııııık...

kuşlardan korkarım, evet.

ama ne güzel konuşuyorlar.

sonra bu abla da onların dilini biliyor, ne güzel bülbül gibi şakıyor.

güzel bir gün olsun bugün...

2010-02-09T23:41:00.006+02:00

bu iklimde matematik...

SOSYAL İÇERİKLİ İŞÇİ PROBLEMİ:

BİR GEMİYİ 4 İŞÇİ 4 GÜNDE BİTİREBİLİYOR. ( NOT : İŞÇİLER TUZLA TERSANESİNDE ÇALIŞIYOR.)

ANCAK İŞÇİLERDEN HER GÜN BİRİ ÖLÜYOR.

BU DURUMDA GEMİ KAÇ GÜNDE BİTER?

CREATED BY SIPA...

:( :( :( :( :( :( :(

FOTO

2010-02-08T17:56:00.006+02:00

ekmekçikız'ın çırağı'ndan ustasına ithafen ...

çok özendim, hep çekindim.

nedense, mayalı hamur olayı, bana bir tür büyücülük gibi geldi.

çok çok kabartma tozu tarifleriyle poğaçalar falan yaptım oğluma.

sonra blogları keşfettim, sonraO'nu
keşfettim.

yaptığı ekmeklere övgüler düzer imrenmelerimi dile getirirken, her seferinde ekrandan bile uzanıp pış pışladı sırtımı. ' yaparsııııın.' dedi.

ben bütün tarifleri biriktirdim bir word dosyasında.
okurken yapıyormuşum gibi okudum, okudum.
kafamda bir sürü ekmek yaptım.

ve en sonunda , geçtiğimiz hafta sessizce, ilk mayalı hamur denememi yaptım.
poğaçalar pişirdim.
baktım, mayayla kimyamız tuttu.

bir cesaret dün akşam ilk ekmek denememi yaptım.

küçüğünden başladım. böyle puf puf sandviç ekmekleri çıktı fırından.
daha sıcakken, hakan'ın ağzına tıktım içine peyniri de sokuşturarak.

hakan, ' e, ekmek olmuş bu.' dedi.

onlar bunlar işte. ayırdığım hamurdan, sıpanın okuldan gelmesine yakın pişirdiğim 4 taneciğinin fotosunu koyabiliyorum. zira akşam yaptıklarım tükendi:)

sonra, şımardım. akşam yemeği için de, bulduğum tarifin ölçülerini minilterek yaptığım,sütlü mütlü , yarı kepeklı yarı beyaz unlu bu sofra ekmeğini pişirdim. biraz evvel çıktı bunlar da fırından.

ve ekmekçikız, haklıymışsın:' ekmek yapmak iyi geliyor insana.'

cesaretlendirdiğin için teşekkür ederim:))

2010-02-08T09:08:00.001+02:00

ilanen duyurulur...

EKMEK YAPMAYA GİTTİM, DÖNERSEM ISLIK ÇALARIM...

FOTO

2010-02-05T11:53:00.007+02:00

ÖYLE...

bu sabah uyandığımda içeriden matematik işlemi yapan üyelerin sesleri geliyordu. 57!.. son karar verdikleri rakamdı. neye karar verdiklerini bilmesemde, ohoooo, 57'me daha var diyerek kalktım yataktan. meğerse hesabın benim yaşımla hiç ilgisi yokmuş. 57, sıpanın en erken kaç yaşında dede olabileceğine dair bir hesapmış. babaannesi ve dedesini biz uyanana kadar yalnız bırakmama sorumluluğunu yerine getiren sıpa, bu sabah ne zaman evlenirsin, ne zaman çocuğun olur, o çocuk ne zaman evlenir, o çocuğun ne zaman çocuğu olura dair bir sohbete eşlik etmek zorunda kalmış. zorunda kalmış derken, gizlice bana dedi ki- ya çok erken bir yaşta evlenmemi istiyorlar.belli ki, sohbetin konusu hayatıolduğundan gerilmiş. ben de dedim ki, - olsun annem, onlar öyle istesin, sen de evet de, mutlu olsunlar. sonra sen ne zaman evlenince mutlu olacağını hissedersen, o zaman evlen, hattta belki de evlenme. sen bilirsin. rahatladı garibim.
bir yandan da, kahvaltı hazırlarken olayın basit bir hesaptan daha fazla anlamı olduğunu düşündüm babaanne -dede için. hani belki, bir umut, biz acaba kaç yaşında görürüz torunumuzun aile kurduğunu hesabı. hüzünlü bir sabah sohbeti aslında onca kıkırdamalı geçmesine rağmen.

hayatın ne kadar da çabuk geçtiği, şu yaşımda dönüp dönüp en çok zınk diye algıladığım konu zaten. hafta başı oluyor,işe gidiyorum, açıyorum ajandamı ev ve işe ilişkin haftalık notlar düşüyorum. sonra ne oluyorsa oluyor, bir göz açıp kapamalık vakit geçiyor ve ben yine masamda, ajandamın önünde kendimi yeni haftanın notlarını alırken buluyorum sonra yine aynı , sonra yine aynı...iki masabaşına oturma arasında ben bende değilim gibi yaşanıp gidiyor günler ve dahi haftalar ve dahi aylar, yıllar, ve nihayet ömür...
ömür kelimesi hep çok güzel tınılı gelmiştir, hep çok anlamlı, hep çok türkçe, hep çok... bilmiyorum, ama ömür güzel kelime. hayat, yaşam bu etkiyi yapmıyor bak. ömür güzel , güzel.

FOTO

2010-02-04T23:41:00.000+02:00

" BEN SANA SÖYLEMİŞTİM YÂ CAMSAP, İNSANOĞLU İHANET EDER."

2010-01-19T00:03:00.005+02:00

ANALAR TAHTINI YAPAR BAHTINI YAPAMAZMIŞ... VALLA...

başım çok ağrıyor anne.
yok başımı bir yere vurmadım ya da biri başıma vurmadı.
kızlar beni deli etti anne.
kızlar niye böyle anne.
sabah tören başlamamıştı daha anne.
bayrak töreni anne, pazartesi ya bugün.
bizim proje grubundan gelen tek erkek bendim anne.
kızlar çıldırmıştı sabah sabah anne.
yeşil projemiz için yaprak lazımmış ve yaprak getirmek zorunda olan arkadaş gelmemiş anne.
anne, gruptan gelen tek erkek bendim anne.
kızların hepsi üzerime çullandı anne.
erkekler dediler anne, sorumsuzlar dediler anne.
törenin başlamasına çok az vardı anne.
müdür törene geç kalanlara çok kızıyor anne.
üstelik en disiplinli öğretmenin bahçe nöbeti günüydü anne.
ben kızların baskısından bunaldım anne.
yaprak getirmeyen gelmemiş de olsa, hakaretleri üstüme alındım anne.
biz erkekler o kadar sorumsuz değiliz anne.
yağmur yağıyordu anne.
soğuktu üstelik.
törene az vardı.
sert hoca bahçede turluyordu.
ama ben çıldırdım anne.
fırladım bahçeye.
yusuf yusuftum tabii ki de anne.
ama o yaprakları koparmak zorundaydım.
ağaçlardan yaprak koparmayı da istemiyordum zaten.
ama biz erkekler kızların dediği gibi değildik anne.
kopardım yaprakları anne.
çok üşüdüm.
çok ıslandım.
çok da korktum hocaya yakalanacağım ya da töreni kaçıracağım diye.
ama kopardım anne.
attım kızların önüne anne.
pussss oldular.
gıklarını çıkarmadan yaprakları yapıştırmaya başladılar.
delirttikten sonra deli muamelesi yaptılar.
kızlar hep böyle midir anne.
ama sen başımı ov emi anne.
başım çok ağrıyor bugün anne...

2010-01-18T09:59:00.002+02:00

zaten şanslı birisi de değilimdir, filmlerim iş yapmaz...

iyi haftalar olsun blogger alemi, sevgili dostlar.
gıpgri, dün kadar soğuk olmayan, zaten dünün de evvelki gün kadar soğuk olmadığı, bugüne gelirsek tekrara düşeceğiz ama, dün kadar soğuk olmayan bir hafta başı günle haftaya başlamış bulunuyoruz.
bugün evde temizlik var. o konuda artık pes ettim, yardım alıyorum. yardım edenin elleri dert görmesin. zira yetişemiyorum bu yeni çalışma temposunda işe güce. ama takdir edersiniz ki, ben de koca gün ayakta ve destekleyici hizmetler kadrosunda çalışacağım.

biraz gecikeceğim dediği için benim elleri lütfen dert görmesin olanım, tembellik yapıyorum şu anda. öyle geziniyorum işte çay eşliğinde. iyi ki yapıyorum. buna rastlıyorum. üç kere falan okuyorum, kesmiyor , alıyorum başlığa bir cümleyi ve hatta veriyorum linki ki, siz de okuyun.

haydi ben perdeleri indireyim şimdi...

2010-01-15T22:41:00.004+02:00

AZİM VE TAŞ KORELASYONU DENEYİ...SONUÇ:POZİTİF

efendiiiiim, ne kadar da istemiştim biliyorsunuz. dün doktor muayenesinde kaşınıyor dedim, sulanıyor dedim, ağrıyor dedim, pıt pıt pıt seğriyor dedim, ' stres ve yorgunluk' dedi önce doktor. dudağımı büzdüm,ağlıyordum neredeyse.

meğer bir R'yi N okumaya bakarmış iş:)

vardır elbet makine ölçümlerinin söylediği başka nedenler. ama doktor ketumdu.
oysa R çok somut bir durum.

' oku ' dedi. eşhedü diye başlıyordum az daha,karıştırdım.
sonra N dedim.
' dikkatli bak' dedi.
N dedim.
şrak diye bir cam koydu makineye,
' aaaa, R'ymiş' dedim.

sonrası rüya gibiydi.
gözlük reçetem elimde çıktım.

hakan'ı aradım.
beni gözlüklü de sevecek misin dedim.
kınayı unutma dedi. toplantıdaymış, uzun konuşmadı.
sonra ekmekçikız'a mesaj attım, ' olleyyyy' diye yankılandı mesajım.
sonra ablamla buluştum, yemek yiyecektik. buluşur buluşmaz benim gözlüğüm var dedim. ' aaa, yazık sana, çizdirelim hemen gözünü' dedi. deli misin yaaa, dedim.
sonra bu sabah zavallı hakan'ı gözlükçüye sürükledim. bir sürü gözlük denedim, gık demeden yorumladı hepsini.
sonra , sonra....
buyruuuun, görmediğin gözlüğü karşınızda...

2010-01-14T14:29:00.005+02:00

KARAM AMAN AMAAAAN..

Bir güzel kahvemi içtim de geldim şimdi dışarıdan.
çok soğuk.
çok güzel demek tabii bu benim dilimde.
bugün karakoncolos fırtınası günüymüş.
fırtınasını bilmem, ama soğuğu fena.
dün akşam gezindi galiba çatıda karakoncolos.
fırtınasını dün gece gördük, soğuğunu bıraktı gitti sanırım başka yerlere. kara koncolos diye aratınca da şöyle uğursuz yüzlü bir şeyleri getiriyor google abi.

bir de bu var, ama bu korkunç değil de, sevimli gibi geldi bana.

teeee yunan mitolojisine kadar uzanıyormuş bu acuzun söylencesi. daha yakın tarihe geldiğimizde sırp ve bulgar folklorunda; anadoluda da karadeniz, trabzon ve oradan doğuya yol aldığınızda karşınıza çıkıyormuş karakoncolos. yunan mitolojisindeki adı Kallikantzarosmuş.

bu abimiz- rivayet muhtelif olduğundan ortalama tarih vereceğim- 26 Aralık- 14 Ocak arasında bir tarihte kimine göre deniz'den, kimine göre yeraltından çıkar gelir, yeryüzü korkudan tir tir titrer- ki işte biz buna fırtına diyoruz. ne cahiliz- buza kesermiş. kimi kaynaklara göre bu abi biz insanlarla hiç iletişim kurmazmış. kimi kaynaklara göre ise, karakoncolos epey sosyalmiş, insanları gece yolda çevirip sorgu Sual edermiş. belki ortada iki ayrı karaktere sahip ikiz kardeş koncolar vardır ya da bu konco abi manik depressiftir.

neyse, bakın şimdi, bu gece karşınıza bu ecinni çıkarsa, size bir şeyler sorarsa siz hep kara ile başlayan yanıtlar verin tamam mı? öyle seviyormuş bu. misal:

- nereye gidiyorsuuuuun gafiiiil?
-karamürsel'e koncoo abiiii.
-ne yemek seversin mel'uuuuuuun?
-karakız köftesi abiiii.-
şarkı söyle bana sefiiiiiil.
- karam aman amannnnnn

heh, bak ezberleyin bu cevapları, sorarsa söyleyin, gitsin manyak konco.

haydi bakalım, ben şimdi çok oyalandım ekranın karşısında. azıcık dışarı çıkıp hem sigara içip hem de koncolos soğuklarının keyfini çıkarayım.
ha, gitmeden, bu akşam saat 18:00'da göz doktoru ile randevum var. bakalım gözümü bozabilmiş miyim bu sefer. hakan dedi ki, ' gözlük reçetesi kapıp çıkarsan aktar'a da uğra da kına al.'
ne demek istedi acaba?
sigara içerken bunu da düşüneyim...

2010-01-12T23:57:00.001+02:00

DÜŞÜMDE SENİ GÖRDÜM...

bir rüya görür insan bazen.
açık seçik bir rüyadır bu seferki.
öyle örtülü anlamlara bürünüp de gelmiş değildir. freud'a hiç ihtiyaç yoktur.
bir anıdır gördüğün rüyanda.
bir ağustos akşamıdır rüyanın zamanı. kızıldır rüyanın rengi. şaraptır rüyanın tadı. ama bilinçli anlarının üzerine üfleyip örttüğü her tür tozdan titiz rüya perilerinin becerikli elleriyle arındırılmış pırıl pırıl bir sıcaklık duyumsatır insana. tam da yaşandığı andaki gibidir içi insanın. sıcacıktır, pıtırtılıdır.

rüya olduğunu da bilirsin bir yandan. için ezilir o sıcaklığın arasında. birazdan uyanacağım dersin, birazdan bu yaşanılanın yaşanmış, geçmiş olduğunu hatırlayacağım. birazdan o sıcacık anının o pıtırtılı duyguların geçmişte kaldığını hatırlayacağım.

gözkapaklarının ardında gözlerini daha da ilerisini görmek için uzatırsın çizgi film insanı gibi. göz görebilirmiş sanki daha da ötesini gibi.
sonra uyanıyor olduğunu anlar,öylece bakakalırsın son karesine geçmişin,gitmişin.

gitmişsin.
gitmiş.
geçmiş.

elin yanıbaşına uzanır.

rüyanda soğuyanı yanında sıcacık bulmanın o garip uykuya bulanmış sevinciyle bu sefer rüyasız bir uykuya dalıverirsin.
dalarken ,şimdi bir rüyadan uyanıp yanıbaşına el atan ve sadece soğuğu bulanlara için yanar.

2010-01-05T17:23:00.008+02:00

KEDİLER VE DELİLER...

Beşiktaş'ı ne çok severim.
Hala yapmayı sürdürdüğüm tek secret çalışmam mesela , Abbasağa Parkı manzaralı bir apartmanım var, her sabah ona bakan banka oturup o apartmanın 2. katındaki daireden her sabah bankta oturan ve evime bakan bir deli midir manyak mıdır nedir kadına baktığımı hayal etmem. arada zavallı kadına taze çay götürmeyi bile düşündüğümü düşünecek kadar ısrarlı ve canlı bir imajinasyon.

he ne diyorum yani ben böyle saçma sapan?

o evi çok istiyorum diyorum.

neden illa o ev?

valla bilmiyorum.

fakat evin içini bile görüyorum, evin kokusunu bile duyumsuyorum bu çılgın sabah seanslarında.

Bu ev takıntısını bir kenara koyup mevzuuya dönersek , ben Beşiktaş'ı çok seviyorum.

Bu seneki çalışma koşullarımın beni en mutlu eden yönü de her sabah, her öğlen, her akşam Beşiktaş'ta turalamama elverişli olması zaten. Beşiktaş'ın ara sokaklarından meydana, çarşıya, sahile giden tüm kestirme, beşiktaş kokulu sokaklara dalıp çıkıyorum hemen her gün.

bu gezilerimde her gün aynı dükkanların önünü sahiplenmiş kedilerim ve hep aynı yerlerde karşıma çıkan delilerim var.

Önce kediler:

Sinanpaşa pasajının- evet, söyleyin bakalım tekerleme gibi, sinanpaşapasajı, sinanapaşapasajı, afferin- bahçesinde, camiye bakan duvarın önüne sıralanmış, çete başı tarafımdan şerafettin olarak adlandırılan bitirim kedilerim var mesela. onlar iyi yere kapak atmışlar. tüm pasaj ahalisi, başta da açık mama falan da satan pet shop tarafından misler gibi bakılıyorlar.

sonra köyiçinden büyük beşiktaş çarşısına çıkmak için, çarşının garaj yolunun kenarından geçtiğiniz bir yan giriş var. o yan girişin duvarına sıralanıp ' dünya yansa içinde bezim yok valla, siz düşünün' aşmış bakışlarıyla tepeden tepeden geleni geçeni kesen duvar üstü cam cam çetesi var.
geçen akşam bizim sıpayla oradan geçerken baktık bir kıdemlinin yanında bir yeni yavru kedi. almış kıdemli bunu yanına etrafa nasıl kendileri gibi bakılır onu öğretiyor. bu duvar üstü cam cam çetesi cooldur biraz. hiç öyle sırnaşmazlar, bakmazlar falan. yavru kedi tabii acemi olduğu için tarikatta, biz onunla ilgilenince bir sırnaşayım dedi bize, miyawwladı falan, bir pati attı kafasına ona racon öğreten ,hani büyük olan. küçük kedi anında bizimle ilgiyi kesip tapınak önü kedisi pozuna geçiverdi yan yan bize bakmayı da korka korka sürdürürerek.

beşiktaş büyük çarşının bir kedisi var mesela, her sabah başka bir dükkanın vitrinine kapak atmış buluyorum onu. akşam kapanışta kendine bir gizli yer edinip, geceyi sıcacık ve güvenli dükkanda geçiriyor uyanık. kimi zaman bir vitrindeki kazağı mimliyorum, bak bunu almayayım, tüy içindedir bu diye, kimi zaman bir çizmenin içinden bana baktığını görüp bu çizmeden uzak dur diyorum kendime.

Sonra bir kasabın önünde her gün aynı pozisyonda kıpırdamadan durursa dünyanın yörüngesi hiç değişmeyecekmiş sanan bir siyah- beyaz en büyük beşiktaş kedisi var. öyle ağır bir sorumluluğu var ki. kolay değil, hepimizin uzayın sonsuz boşluğuna fırlamasını o engelliyor. derim ki bazen, ona 'kuzum ya, sen nefes bile almıyorsun ama, yazık sana. korkma, bildiğim kadarıyla yörüngemizin değişmememsini sağlayan başka koşullar da var.' o ise bana bakmıyor bile ben bunları söylerken, çok büyük sorumluluklar üstlenmiş zira.

kedileri böyle olan beşiktaş'ın delileri de bol.

en son bugün bir tanesi peydahlandı. bir merhabaaaa, hoşgeldin salladım inceden kendisine. kalın ve apaçık merhabayı gözüm yemedi, zira ben deliden korkarım. bugünkünün takıntısı, maaşların arasındaki dengesizlikleri somut el hareketleri ile göstermekti. benimki şu kadar, onunki bu kadar, şununki böyle deyip deyip gülüyordu. aslında bu kendi kendine konuşarak yürüyenlerin önce bir kulaklarına bakıyorum çaktırmadan. zira biliyorsunuz işte, bluetooth mluetooth zımbırtıları sayesinde sokaklar böyle el kol hareketlerini de katarak kendi kendine konuşan insan kaynıyor. bakıyorum ki kulak boş, karşı kaldırıma geçiyorum. dedim ya, ben korkarım deliden. sopamı illa ki saklarım gördüğümde.

benim işyerimin sokağında her çarşamba ve cumartesi sokağa salındığını düşündüğüm bir çarşamba ve cumartesi delisi var mesela. kendince günün şanslısı kurası çekip öyle çıkıyor sokağa. şanslının ödülü serenat. evet, bildiğiniz serenat ve çok şanslıysanız dans gösterisi. her gün başka birinin önünde durup ona şarkı söyleyip onun için oynuyor.

bir tane meşhur durak delisi vardır zaten. belki denk gelmişsinizdir. akaretler durağının, deniz müzesi tarafında konuşlanıp durak yolcularının ödünü koparır çılgın bir korna taklidi yaparak. kaç kişi otobüsün önüne atlamıştır gözümün önünde onun yüzünden. bir kere bana da yaptı, önce çok korktum, sonra o güldü ben güldüm, o benim gülmemden korktu sustu, bön bön baktı, ben hala gülüyordum. zaten böyle abuk durumlara düştüğümde kendime önce ben gülerim.düştüğümde falan da böyleyimdir. sonrasında o durağa her gittiğimde o oradaysa eğer, parmağımı tehditkar bir biçimde ona uzatıp gözlerimle ' sakın!' derim ona. o da valla sopasını saklar. gülmemi susturamamamdN teşhisimi koydu sanırım.

yine işyerimin sokağında karşı apartman komşum var. teyzem arada sigara içmeye çıktığımda çağırıyor beni, bir bardak su veriyor, al, diyor, okudum üfledim, hayır yapmak için sana veriyorum. içiyorum tırsa tırsa. büyüğe saygıyı öğretmişler bize, ne yapayım. bazen de geliyor yanıma torbasını açıp bugün de başkasına hayır yapacağım, göstererek verirsen kıymeti olmaz, gizlice at içine deyip çantasını açıyor. cebimde bu duruma hazırlık olsun diye bulundurduğum bozuklukları atıyorum çantanın içine. ama o sırada öyle komiğiz ki bana kalırsa, dışarıdan görseniz esrar alıp satan torbacı ve müşterisi ya da daha da uçalım, iki farklı ülkenin bilgi belge alışverişinde bulunan ajanları gibiyiz. o fısırdıyor çantasını açıyor, ben yüzümde ciddi bir ifade, tek kelime etmeden elimi cebime atıp cebimden çıkardığım şeyi torbasına koyuyorum , sonra tek kelime etmeden o yanımdan gidiyor falan. hoşuz yani, film karesi gibiyiz.

canım turuncu elmam vardı bir zamanlar turuncu olan bloguna yazmıyor artık. onun blogundaki bir söz geliyor aklıma hep, ' biz veliye de deliye de aynı hürmeti gösteririz. '

bir de kedileri severiz.

bir de beşiktaş'ın hastasıyız.

bir de ' o evi alıcaz başka yolu yok...'

foto buradan

2010-01-03T23:18:00.002+02:00

kısır yeme ve takdir etme adabı.ders no:1...

pazar günleri dershane daha bir sakin oluyor.
veliler, son tatil günleri olduklarını düşündüklerinden sanırım, daha az uğruyorlar dershaneye ve biz öğrencilerimizle başbaşa sakin bir gün geçirebiliyoruz.
etrafta ana-babaları olmayan çocuklar daha sakin, katlanılabilir hale geliyorlar.
işte ben bunu sevgili ebeveynlere anlatamıyorum.
bırakın yakasını çocukların.
valla...
sandığınızdan daha olgun, sandığınızdan daha kendi başlarının çaresine bakabilen bireyler onlar.
sonra pazar günleri ofis çalışanlarından en gürültücüsünün de izin günü.
daha ne ister elektra...
bir de yukarıdaki odada daha memnun çalışanlar olsa.
mesela şımarıkça tutturup istedikleri kısır yapılıp önlerine konduğunda, tabak tabak yedikten sonra, ' amaaaaan, soğan kokacağız şimdi ' demeyip, ' sağolun ' diyen türden. ben de mesela o kısırı kalanıyla birlikte kafalarına geçirmeyi isteme duygusuyla dolup taşmasam, geğire geğire ders anlatsalar, ama takdir etseler.
mesela yani.

2009-12-30T09:01:00.003+02:00

HER YIL GİBİ BU YIL DA...

Dedi ki karşımda oturan sevimli bir öğrencim, ' ben bu yıl çok sıkıldım,
hep ders hep ders, hayat bu kadarmış sandım çoğu zaman. Sonra bir an 10 yıl sonrayı düşündüm. ne çok sorumluluğum olacak 10 yıl sonra diye düşündüm. öyle korktum ki, bu yılı çivilemek istedim her köşesinden, hiç geçmesin kalsın diye.'

dedim ki ona, ' şimdi en prestijli üniversitenin mütevelli heyetine dilekçe yazıyorum, sınav mınav umurumda değil, sana en yaldızlısından diploma istiyorum. zira sen olmuşsun güzel çocuğum, bunu sana hiç bir üniversite öğretemeyecek işte. bu senin öss tösss hössss sınavın ve sen yaldızlı pekiyiyi almışsın bile. '

Çocuk doğru düşünüyor. hayat, her gidenden daha karmaşık bir gelen gizliyor paltosunda. geçen gün ' üffff, giderayak mahvettin beni 2009 , geç de git artık nereye gideceksen ' derken , hemen sustum yine gelenin ne olacağını bilmediğimden. her yıl olduğu gibi bir teşekkürle göndereyim istedim gideni.

'Sevgili 2009 , sağol varol yaşandın bittin, nötr bir yıldın benim için son ana kadar. son bir -iki ay getirdiğin sıkıntılar yüzünden yüzüne bakasım yok aslında. beni çok üzdün, çok korkuttun, çok bunalttın falan. yaşadıklarımızın hatırına teşekkür edip seni yolcularken senden tek isteğim var, yolda gördüğün yeni gelene şu dileğimi iletiver. 'HER ŞEYİN BAŞI SAĞLIK. TEK İHTİYACIMIZ OLAN DA O. '

ve son olarak diyorum ki herkese :

HO HO HOOOOO İYİ SENELEEEEER!

2009-12-25T12:02:00.006+02:00

GICIK ŞEY ...

bu sıra sadece sıkıntılı şeyler yazdım buraya değil mi?
çok sıkıcıyım, evet.
oysa sabahları işe giderken,haftada iki-üç gün , ama mutlaka o iki- üç gün, iki durak erken inip parkın içine daldığımdan, ödüm kopa kopa beşiktaş'ın başıboş, ama son derece uysal köpeklerinin serildiği bankların kıyıcığına ilişip hem de çift kaşarlı tostumu her gün biriyle paylaştığımı da yazmak istiyordum.

işlerimi rayına oturttuğumdan, işyerine bazı günler sadece keyif için gittiğimi, bir sürü internet gezmesinden başka da hiçbir iş yapmadığımı, böyle günler üstelik bir de kendime 1,5 saat çıkıp beşiktaş'ı turlama, tükkan gezme , köpüklü kahve içmeye gitme izni yazdığımı; bir yönetici olarak kendime o izni yazdığım günler, yöneticimi aşk derecesinde sevdiğimi yazmak istiyordum.

yeniden film izlemeye, kitap okumaya başladığımı, Sezgin Kaymaz'dan Medet'i, Paul Auster'den nihayet 'NewYork Üçlemesi'ni bitirdiğimi, demin de bir meslektaşımın elinden Dan Brown'ın son kitabı Kayıp Sembol'ü kapıp okumaya başladığımı da yazmak isterdim. Bir sürü eğlenceli film biriktirdiğimi, arada saçma sapan korku filmleri izlerken bile çok güldüğümü, şu 2009'un giderayak küçük ailemi sağlık sorunlarıyla alabora etme hamlesine her durumda gülme çabalarımla çalım atmaya çalıştığımı da yazabilirdim oysa.

iştahımın acaip açıldığını gözlemlediğimi, bu duruma bir türlü dur diyemediğimi, 40'ımdan sonra üç öğün yemek yemeye başlamamın bir yandan beni tırsıttığını bir yandan da yediklerimin lezzetiyle yazarken bile ağzımın sulandığını,bu yeni yemeden duramayan elektra modunu da pek bir sevdiğimi yazıp sizlerle ' ne yapcaz biz bu kiloları' tadında dertleşmeli, ama arada ' bak bu yemeğin yanına sarımsaklı yoğurt da pek yakışır' türünden kıkırtılı bir yorumlaşma serisi de başlatabilirdim.

oğluma çok güldüğümü, çok zekice esprilerine bayıldığımı, kendimi, 'hadi be, bak olur mu olur, bir cem yılmaz, bir yılmaz erdoğan olsa fena mı olur. matematiği pek iyi değil zaten, bari komedyen olup zengin olsun' hayalleri kurarken yakaladığımı da yazabilirdim.
dur sen, bir ara ben bunları yazayım, iyi fikir valla.

2009-12-23T01:01:00.003+02:00

HELLO BLOGGER, TELL ME HOW YOU'RE DOİN?...

Telefon çaldı, saat akşamüstü 5'e geliyordu.
hep çalar o telefon tam o saatte, her akşamüstü.
eve geldim anne telefonudur o.
çalışan anneler alır öyle telefonlardan her gün.
kapattım telefonu açmadan.
onunki kontörlü de.
çevirdim gerisin geri numarayı.
evde olmasam da, her akşamüstü anneye şımarma hakkı tanıyorum sıpaya , 5 dakikayı geçmeyecek ama.
kural bu.

açtı telefonu, ama ses bitik. 'anne ben tirtiyorum çok fena. anne midem bulanıyor. anne geeeel'
anne nasıl gelir, nasıl uçar, nasıl o trafiği yarar, oldu işte bir şeyler, yaptım bazı büyüler. vardım yanına.
uyuyormuş tam ben gelmeden önce, kapıyı açmasam annem panik olur deyip uyumamış.
kuzu bu be. sıpa değil bugün.
eee, ne oldu kuzuya?
önce panik yok. o da sakinlesin hem.
ben panik yaparsam, o daha beter oluyor. bebekliğinden beri böyle.
çorba yapsın annesi, portakal soysun annesi. aaa, bak simpsonlar var, hadi zleyelim annesi.

ıııh, fena kuzu.

hemen babayı ara, acil hastaneye götür.
tahliller, muayeneler.
eee, yok canım bir şey, üşütmüş desin doktor.
al ilaçları, gel eve, kova tut boşaltsın mideyi. öp kokla.
hap yutmayı yine beceremesin. deli ol, yut sinirini hap niyetine.
öp, kokla, uıyut.
ama sen işte bu saatte uyuyama.
haydi iyi geceler.

2009-12-16T00:36:00.002+02:00

kör olasın demiyorum, kör olma da gör beni...

bu topraklara bir haltlar oluyor.
her fırsatta kamplaşmaya çalışıyor insanlar.
mevzuu atatürkçüyüm değilimi, beşiktaşlıyım fenerliyimi, kürdüm türküm'ü falan geçti.
valla.
her fırsatta kamp kamp bölünüyor bu toprağın insanları.
domuz gribi virüsü neymiş?
bölünme virüsü sardı bu toprağı.
bugün sıpa iznimiz doğrultusunda h1n1 aşısını oldu okulunda.
babası başındaydı, eve getirdi, ben de dersten çıktım, yol üstündeki sağlık ocağına uğrayıp ben de aşı olayım da sıpa kendini yalnız hissetmesin diye düşündüm.
girdim sağlık ocağına, ama az burnum foşurduyor gibi. nezleyim sizin anlayacağınız üzerinize afiyet.
durumu bildirdim, niyeti bildirdim. yok dediler, iyileşin de gelin.
iyi dedim boynum bükük, eve gitmek üzere yola koyuldum. elimde kandil, cebimde mendil. yok ya, bu da nereden çıktı. şarkı bu.
neyse, koridorda bir hanım abla önümü kesti. ' aşı mı olacaksııın evladıııım' diye çemkirdi yüzüme yüzüme. bir aralar mercimekçi ayşe teyze vardı ben ergenken. ' mercimekkk yeee evladıııım' diye bağrınırdı trt'den. buna benzettim ben bu hanım ablayı.
sempatim tuttuu, tatlı tatlı gülümseyip , heeee dedim.
aman demez olaydım.
bir azar bir kıyamet.
nasıl güvenirmişim bu hükümete de, nasıl olurmuşum bu aşıyı da, bak baş kakan olmuyormuş da...
burada bi an lafa girdim, ' iyi ama onun hastalığı var malum, bayılıp bayılıp duruyor, hem özel doktorları falan fişman, gek gükkkk'....
yooook....
hanım abla çok kızgın bana.
yanında olsa, vampire sarımsak gösterir gibi bana bayrak sallayacak, o kadar yani.

en son gemi azıya alıp bir de ilenmez mi bana: ' eh ol da gör gününüüüü' deyip.
daha fazla sempati akıtmaya gerek duymayıp ben de buna bir çemkirdim:' eh siz de görmezsiniz gününüzü inşallah ' ...
arkamdan bi dolu söyleniyordu, daha fazla dinlemedim.
sanki vatana ihanet suçu işledim.
ulen biz de okuyoruz ediyoruz falan.
azıcık muhakeme gücümüz var şükür.
her yıl grip aşısı olmuşsak, bu yıl niye olmayalım.
civadan korkan civa olsun. allaaaaah allahhhh yawwww.

n'oluyoooo yawwww.
kamplar bitti şimdi dee aşı oldurduklarımızdan mısınız, oldurmadıklarımızdan mısınız faslı başladı.
gidin yatın be.
de gidin yawww.
te allaaaaaam yawwww.

2009-12-14T11:11:00.003+02:00

ÇÖK...

her pazartesi günü, koca bir haftanın yorgunluğunu atmak için önce uzuuuuuun uzuuuun tembellik yapıyorum, sonra bu tembellikten kurtulamayıp koca gün hiçbir şey yapamıyorum.
ev darmadağın ve kalkacak gücüm yok.
bir haber daha bekliyorum bugün.
o haber gelsin kalkacağım diyorum kendime.
çöküp kalıyorum.
şimdi yayınla butonuna basıp, toplamadığım yatağıma geri döneceğim ve kitaba gömüleceğim.
belki sonra bir kahve de içerim.
hele bir haber gelsin de, bakarız artık.

2009-12-12T22:57:00.004+02:00

anneler ve kızları...

2 haftadır annem bende.
yekünde 6-7 gün kaldı benim evimde belki, zira çok gezentidir annem benim. ama onunla aynı şehirde olduğumu bilmek bile annem 2 haftadır bende demem için yeter. kenarımda dursun o, koltuğun kıyıcığında otursun, hiç kalkmadan nefesiyle doldursun hayatımı yeter.

annem bir düzenleme perisidir. sizin evinize gelsin, sizi hiç tanımamasına rağmen size bir düzen kurar, dolabınızdan bakliyatınıza, kavanozunuzdan çöp tenekenize, siz yıllardır o düzende yaşadığınızı sanır hiç yabancılık çekmezsiniz. bu arada çekmecenizi açtığınızda bulduğunuz bir minik not, çantanızdan çıkan bir şeker, çorap kutunuzdan çıkan bir patikle sarsılır ağlarsınız o gittikten sonra bile.
yarın olacakları anlatıyorum şimdi ben size .
yarın eminim buzdolabımın şu an bilmediğim bir yerinde benim için pişirilmiş patlıcan kızartması sosuyla hemhal olmuş beni bekliyordur.
mutlaka oğlumun odasında şu anda bilmediğimiz bir yerde minik bir canım benim notu oğlumu bekliyordur
eminim evimin tüm odalarımın okuma üfleme işi bitmiştir.
sıcacık nefesiyle üflemiştir eminim tüm iyi niyetlerini evimin dört bir yanına.
bildiğim, daha demin ağrıyan sırtımı ovarken ellerini 'benim elim değil ayşe fatma anamızın eli'deyip deyip sırtıma sürdüğüdür. oysa ayşe fatma ana beni hiç ilgilendirmiyor. benim anamın eli beni iyileştiriyor, bir türlü konduramıyor kendine bu kadar sihirli ellere sahip olmayı. hep aracı koyuyor mucizeleriyle arasına.
olsun, o öyle mutlu oluyorsa olsun.
şimdi yanımda oturmuş kimbilir kime hediye edeceği bir başka patik örüyor.
trt izliyor.
ferhat göçer'in programına sertab çıkacakmış diye sabahtan beri bekliyor.
örüyor, bir yandan da ' pek çok giden memnun ki yerinden ' şarkısına eşlik ediyor.
babam da dönmedi işte deyip deyip söylüyor.
ben de söylüyorum, gitme anne sakın memnun olacağın yerlere deyip deyip söylüyorum.
yani biz bugün ana kız pek bir duygusalız.

2009-12-08T23:27:00.002+02:00

ekmeği tuza banıp yer gibi...

2009-12-02T23:42:00.003+02:00

canım sıkılıyor canım,ellerin de olmayınca...

odamın camı açık şu anda, dışarının sessizliğini bozan tek bir ses var, o da ses değil de bir çocuk tekerlememsi şarkısı. şarkı da değil de, bir ezgi tutturmuş kendince. anlayabildiğim, ' aaa ııı aaa ı ımpa mıııı' falan gibi bir şey. taktım ve sinir oldum. hatta ürktüm bile. korku filmi gibi. sessiz gecede tekdüze bir çocuk sesi.
hakan yok, yemeğe gitti kocabaşlarla, annemle babam ve de sıpa da uyudu.
bu çocuk susmazsa ben uyuyamayacağım. o kesin.

yeni evlendiğimizde, hakan'ların baba köyüne gitmiştik. dağlık , ormanlık bir köy. ben bir şehirli insan olarak köyden ürkmüştüm geceleri. ıssız, sessiz, yıldızlar tepene inmiş, rüzgar kulağının dibinde her daim.
ilk gece uyuyamamıştım.koca gece orman cenahından bir bariton ormancı sesi türkü söylemişti sanki odanın içinde' ormanlardaaaan aşağıııııı aşarrrrr gideriiiiiim.' diye diye.
sabah hakan' a söyledğimde çok gülmüştü bana hem ağzıyla hem poposuyla. ' rüzgardır rüzgar ' demişti. ama hala o gece bana özel bir konser düzenlediklerine inanırım orman cinlerinin.

demiştim di mi, ben acaip tırsak bir insanımdır.

bu sıra gelişen korkularımdan biri de sosyallik. yani ne bileyim, böyle gereksiz nezaket kullanmamın gerekeceği, gereksiz gülücükler saçarak oturmak zorunda kalacağım, gereksiz hal hatırlar soracağım ve de gereksizce sağolun işte, ben de iyiyim demek zorunda kalacağım sosyal ortamlar.kabuklu bir kuruyemiş olmak tek isteğim şu sıralar. geçen gün bir öğrencim keşfetti,tenefüs dediğimiz ders aralarında sigara içmeye çıkan herkese sırtımı dönüp sigara içiyormuşum. bilinçli yapılmış bir şey değil, ama korkumun tezahürü sanırım. hoş, sevgili öğrencime ' şu an hiçbirinizi görmek istemiyorum' diyemedim tabii. ' hehe höhö, sigara , öğrenci, karşınızda olmasın bareee, gek gük ' dedim, ama, gerçek budur. yalnız kalmak istiyorum.
ama , fakat, velakin, mamafih falan filan, ben yalnız kalınca da orman cinleri üşüşecek başıma biliyorum ve de hep beraber yurttan ve içten sesler korosu olarak bana seslenecekler:' ormanlaaaaardaaan aşağğğııııı aşarrrr gelirriiiizzzz'
eee, ne yapacağım yani ben?

sus be çocuk, sus da uyuyalım...

2009-11-28T00:28:00.005+02:00

bugün bir bayram günü olmasının çok ötesinde bir anlam ve öneme sahipti benim için.
şöyle ki, bugün 12:00'ye kadar uyudum.
yemişim bayramını, bana bir şey olmasın.
kaldı ki, kan revan bir bayram bu bayram, herkese de kutlu olmasın zaten.
öğlen uyandım, kahve yaptı hakan, kahve yapanları çok olsun.
sıpa uyanmış da bize hiiiç ses etmemiş, ki o da sağolsun .
kahvaltı hazırladım aheste beste.
yedik afiyetle.
söylemesi ayıp klozet kapağımız kırılmıştı ve aynı anda sinemaya git de gelmişti. o kadar uzun zaman oldu ki ailece gitmeyeli. ben -sıpa ya da hakan- sıpa olarak gidiyoruz bir süredir. fırsat bu fırsat gidelim istiyorduk. e bu durumda cevahir'e yollandık maaile.
maaile dediysem, üç kişi işte hepi topu.
ama o 3 kişi bir teferruatlı bayramlaşmış idik öncesinde. sıpaya harçlığını da vermiş idik. büyüklerimizi de aramış idik. hayır dualarını almış idik.
gittik cevahir'e.
2012'ye niyet, neşeli hayat'a kısmet oldu biraz.
iyiki de oldu.
bayıldım filme.
herkesin iyi olduğu, hayatın ve fakirliğin kötü olduğu çelişkisi üzerine bir tatlı film izledik çıktık.

yemek yedik, yeme eyleminden sonra lazım gelecek olan klozet kapağımızı, yarın gelecek babamıza kara efe rakımızı aldık çıktık.

evimize geldik. yemeğimizi yediğimiz için sofra derdi olmayan bir tatlı akşamda ben bir de kendime julie & julia izlencesi armağan ettim.

bu sıra bir kitap okuyamamamın bir de film izleyemememin acısını duyuyor idim.
filmleri depolayıp duruyordum .

bir güne 2 filmle karnımın şişini az indirdim.

julie & julia da çok keyifli bir film. üstelik baş rolünde blogspot var:)

bir ara amerika'daki blogspot uygulaması farklılıklarını bulmaya çalışmaktan filmden kopsam da, çabuk toparladım::)
anlayacağınız üzere blogger olmayı özlediğimi fark edip bunları yazdım.
son olarak bu bayramın gönülden dilediğim tek duasını dileyerek gideyim huzurlarınızdan:

tüm kurbanlıkların ipini koparması dileğiyle...

2009-11-25T00:26:00.002+02:00

örtmenim, canım benim ...

' siz bize çok kızıyorsunuz , ama biz sizi çok seviyoruz.doğum gününüz kutlu olsun... ayyyyy, öğretmenler gününüz yani örtmenim...' dedi , dersine girmediğim, her hafta sonu çıkardıkları gürültü için sınıflarını basıp anlayabildikleri dille hayat dersi verdiğim bir minik. ve şaaaaap diye yanağımdan öptü.
iyi ki de öğretmenim....